Weekmenu 5

Ik heb besloten om mijn weekmenu voor het eerst met jullie te delen. Vanochtend heb ik weer een aantal gerechten gezocht voor het avondeten en deze keer komen ze allemaal uit de ‘Hallo’ van de Jumbo. In de nieuwste ‘Hallo’ staat alles in het teken van 4 verschillende wintergroenten; boerenkool, andijvie, broccoli (yummie!) en spruitjes (bah!). Ik heb de volgende recepten gekozen voor deze week.

Maandag:

Sperzieboontjes met vissticks en orzo (orzo lijkt op rijst en smaakt naar pasta, erg lekker en te vinden in het oosterse schap van de supermarkt). Ik ga dinsdag pas boodschappen doen en dit is wat we nog in huis hadden. Inmiddels is het al op en we het was heel lekker!

Dinsdag:

Volkorenpasta met broccoli, gerookte zalm en geroosterde paprikasaus. Daar hoefde ik niet lang over na te denken toen ik dit recept zag. Lijkt me superlekker!

Woensdag:

Spinaziesoep met spinazie-pesto en pijnboompitten. Klinkt lekker hè? En op woensdag ga ik sporten dus een soepje ligt dan niet zo zwaar op de maag denk ik.

Donderdag:

Heel slecht, maar donderdag ga ik wéér sushi eten.. Dit keer met een aantal (oud) collega’s. We hebben pas om 19:30u gereserveerd, dus van te voren ga ik wel koken voor mijn vriend. Ik maak donderdag kruidige hutspot met rundersaucijs. En daar maak ik genoeg van, zodat we dat op vrijdag ook nog kunnen eten. Lekker, maar sushi is natuurlijk lekkerder ;).

Vrijdag:

Left-over kruidige hutspot met rundersaucijs. En stamppot is de tweede dag meestal nóg lekkerder.. toch?

Zaterdag:

Andijviepannenkoek met katenspek en stroop.. Need I say more? Het water loopt me nu al in de mond!

Zondag:

Voor zondag heb ik niks bedacht, want dan eten we vaak wat met vrienden en anders is er zo iets gehaald uit de supermarkt.

Lekker veel groenten dus deze week. Aan het einde van de week of begin volgende week zal ik mijn favoriete recept van die week met jullie delen. Deze keer heb ik alle recepten uit een tijdschrift gehaald, maar waar halen jullie je recepten vandaan? En wat is jullie favoriete eten? Laat het me weten in een reactie 🙂

 

Druk weekend

Woohoo, ik heb eindelijk een spiegelreflexcamera. Die stond al zo lang op mijn verlanglijstje en nu had ik er eindelijk genoeg voor gespaard. Wat het extra leuk maakte, was dat de camera die ik op het oog had nu in een pakket zat met twee objectieven, een zonnekap én een boek, allemaal voor een erg leuke prijs. En wat het nóg leuker maakte.. Een bepaalde megastore had afgelopen weekend de BTW-vrije-dagen actie. Dat scheelde dus een hoop geld, en daar heb ik dan maar gelijk een rugzak voor de camera bij gekocht. En omdat ik die camera samen met mijn vriend in Tilburg ging kopen en het mijn verjaardag was, kregen we het idee om naderhand gelijk maar even sushi te gaan eten. Dus een spiegelreflexcamera én sushi op mijn verjaardag, mijn dag kon dus niet meer stuk, dat snappen jullie ook wel :).

Op vrijdag had ik in de avond een intake op de sportschool waar ik sinds kort lid van ben. Ze meten dan je gewicht, spierpercentage en vetpercentage. Dat ik was aangekomen sinds de bevalling dat wist ik al, ik bedoel de decembermaand kwam er aan en ik heb denk ik toch wel echt een snoepverslaving overgehouden aan de zwangerschap (tenminste, dat gebruik ik als smoesje). Toen ik een paar dagen na de bevalling op de weegschaal ging staan was ik maar 3 kilo zwaarder dan voor mijn zwangerschap. Dat viel me alles mee! Maar ja, die decembermaand dus. En dat snoepen.. Ik heb denk ik iets te vaak de smoes (en dan vooral voor mezelf) gebruikt heb dat niemand het raar zou vinden dat ik nog een buikje heb, want ik ben pas net bevallen.. En daar zie ik nu de gevolgen van. De weegschaal op de sportschool gaf namelijk ruim 5 kilo zwaarder aan sinds de bevalling. Daar schrok ik best een beetje van, maar ik had het wel verwacht. Wat ik niet had verwacht was de hoogte van mijn vetpercentage. Dat ligt namelijk 16,5% hoger dan het gemiddelde voor mijn leeftijd. En die zag ik even niet aankomen, kak! Werk aan de winkel dus!

Nadat we mijn doelen hebben besproken (centimeters verliezen, weer op een bepaald gewicht komen en eerst maar eens 7% vet kwijtraken) heeft de sportleraar aan de hand van mijn wensen een trainingsschema gemaakt waar ik mijn hele lichaam mee train. Oefeningen zoals lunges, wall-sits, crunches enzovoort, en ook twee of drie oefeningen op van die fitnessapparaten voor de ‘kipfiletjes’, maar gelukkig zo min mogelijk, want ik vind die apparaten maar saai. Daarbij heb ik ook advies over voeding gevraagd en er werd me geadviseerd om 6 keer op een dag te eten: ontbijt, lunch, avondeten en 3 keer tussendoor, zoals een cracker, wat vla of fruit. Vanaf vandaag ga ik dus niet meer snoepen en gezondere keuzes maken, niet alleen voor het avondeten, maar ook voor het ontbijt en de lunch. Daarnaast blijf ik iedere maandag en woensdag met de groepslessen op de sportschool meedoen en ga ik proberen om vrijdag vroeg in de avond of op zaterdag mijn trainingsschema te doen. (Hangt er natuurlijk wel van af of mijn vriend thuis is voor Evi). Voor zover de sportschool en mijn bijbehorende plannen. Later op de avond hadden we een klein verrassingsfeestje voor een vriendin van ons gepland, want ze werd 30 en dat konden we niet zomaar voorbij laten gaan. Ze was goed verrast en het werd een gezellig avondje met vriendinnen. Dat was de vrijdag.

Zaterdag hadden we helemaal volgepland met schoonmaken, de kiet verbouwen, boodschappen doen en hapjes maken voor onze verjaardagen. Het feestje voor Jacco is niet doorgegaan, omdat Evi een week voor zijn verjaardag is geboren, dus nu vierden we het samen. Ik ging als eerste op pad voor de hapjes, frisdrank en wijn en Jacco is later het bier gaan halen. Zo wisselden we elkaar om, zodat Evi niet mee hoefde, want dat was A. niet handig geweest in de supermarkt met een kinderwagen en een winkelwagen en B. de wandelwagen en maxi-cosi hadden niet meer in de auto gepassen met al die boodschappen. De rest van de dag heb ik hapjes gemaakt en heeft Jacco onze woonkamer zo verbouwd, zodat er twee sta tafels konden staan. Evi hadden we lekker op bed gelegd en rond negen uur kwamen de eerste vrienden. Niet lang daarna stond het huis vol en werd er goed gegeten en gedronken. Om elf uur ben ik naar boven gegaan om Evi te verschonen en de fles te geven. Ik moest d’r wakker maken, dus ze had geen last van het lawaai beneden. Na de fles ging ze ook weer goed slapen, dat ging dus helemaal prima! De spiegelreflexcamera is ook nog getest en bewonderd. Het was een erg gezellig feestje en de laatste ging om vier uur naar huis, waarna wij ook naar bed gingen. Evi kwam om vijf uur voor de fles en daarna hebben we tot tien uur geslapen. Vrij kort nachtje dus, maar we gingen toch maar ons bed uit.

Zondagmiddag kwam er namelijk nog familie op visite en we moesten nog veel opruimen en schoonmaken. Wel heel jammer dat we niet konden gaan wandelen of iets, want het was echt super mooi weer, maar het was een gezellige middag. In de avond kwamen twee vrienden eten, heb ik nog even met de spiegelreflexcamera gespeeld en hebben we nog wat tv gekeken. Na de fles van elf uur zijn we lekker naar bed gegaan en dat was ons weekend.

En hoe is jullie weekend geweest?  Druk met allerlei plannen, of juist heel relaxed? Ik ben benieuwd naar wat jullie allemaal hebben gedaan. Laat het me weten in de reacties.

 

 

Happy B-day to me!

Woohooo, ik ben jarig vandaag. 28 jaartjes alweer. En ik heb zin in vanavond, want dan brengen we Evi naar mijn broertje en zijn vriendin en hebben Jacco en ik heerlijk een avondje voor onszelf! We gaan namelijk eerst een spiegelreflexcamera kopen die al een half jaar op mijn verlanglijstje staat en die nu ook nog eens BTW-vrij is.. En daarna gaan we samen SUSHI eten!! Mijn all-time-favorite voedsel, yum yum yum, hiep hiep hiep HOERAAAA! En ik heb al een stuk taart op, tiramisu taart. En tiramisu is mijn all-time-favorite toetje!

Oohja, en ik ben ook heel blij omdat Evi nu al twee nachten achter elkaar heeft doorgeslapen. Ik ben dus vrij fit vandaag. Nu alleen hopen dat ze vannacht ook weer doorslaapt, maar daar zal ik maar niet op rekenen, dan kan het alleen maar meevallen ;).

Én ik kijk heel erg uit naar morgen, want dan ga ik mijn nieuw gekochte camera eens goed uittesten. Lekker een eindje naar de bossen of over de dijk wandelen met Evi en mooie foto’s maken. Ik zal dan een aantal van die foto’s proberen op mijn site te zetten (ben nog steeds aan het uitvogelen hoe alles werkt hoor). Nu dus hopen op mooi weer morgen..

Kortom, echt een happy happy happy b-day for me! #vrolijk enzo!

Hebben jullie ook een leuke dag? Vertel het me in een reactie 🙂

 

 

Knuffelen met de knuffel van je kind?

Hier lig ik dan, met een knuffel, in bed.. En het is écht een keileuk ding, die knuffel. Een geel/bruine muis (tenminste, ik denk dat het een muis is). Gekregen van een vriendin van mij. ‘Maar waarom krijg je dan een knuffel van een vriendin? Ben je daar niet al wat te oud voor?’ Nou, niet ík, maar mijn dochtertje heeft die geel/bruine muis dus gekregen. ‘Maar waarom lig jij er dan mee in bed?’ Nou, dat zal ik je vertellen..

Omdat Evi een paar dagen geleden elke keer zo huilerig werd als ik d’r in haar bedje legde ben ik gaan googelen (jaja, toch wel mijn beste vriend hoor) en toen las ik over ‘dat het bedje misschien koud is en dat je die van te voren op kan warmen met een kruik’, maar ook iets over ‘lichaamsgeur afgeven aan een dekentje ‘. Aha! Dat is nog eens een goeie tip!

Dus de tip met de kruik werd opgevolgd en tijdens de fles en het knuffelen wikkelde ik Evi in een dekentje, zodat ik daar eens lekker mijn eigen, unieke geur aan af kon geven. Nu snap ik niet hoe ik iemand blij kan maken met mijn lichaamsgeur, want ik ruik er zelf niks aan en als ik mezelf wél ruik dan is dat meestal geen goed teken.. Maar goed, het klonk toch wel logisch, aangezien er in de natuur ook veel met geur wordt gewerkt (territorium afbakenen enzo), dus zeker het proberen waard.

Ik legde Evi na het flesje en knuffelen, (gewikkeld in die deken), op bed en haalde de kruik uit haar bedje. Het dekentje legde ik boven op het dekentje van haar bed, zodat ze lekker mijn lichaamsgeur kon opsnuiven terwijl ik hoopte dat ze nu wel in slaap viel. En dat deed ze! Alleen of dat nu komt door die kruik, door dat dekentje, doordat ze nu wel echt héél erg moe was, of door de combinatie van die drie, ik weet het niet. Maakt ook niet uit, voor nu werkte het. De dagen erna deed ik steeds hetzelfde en het lijkt toch wel te werken, dus dat is fijn!

Nu stond ik gisteravond bij haar bedje en mijn oog viel weer op die geel/bruine leuke knuffelmuis en ik pakte ‘m op. Het is ook een fijne knuffel om vast te houden en te knuffelen en dat deed ik dus ook. Alsof ik weer vier was haha! Maar stiekem vond ik het wel leuk.. Ik kreeg wel een vragende blik van m’n vriend, maar die is wel gekkere dingen van me gewend en hij is zelf ook niet helemaal jofel af en toe 😜

En nu ligt die muis dus bij mij in bed, met iets van een smoes over ‘lichaamsgeur enzo’ tegenover mijn vriend en ik knuffel er op los hoor!

Ik vraag me af of anderen ook wel eens van die vreemde dingen doen voor hun kinderen. Doen jullie wel eens iets geks onder het mom van; ‘dat doe ik alleen maar voor m’n kind hoor’.

Stiekem hoop ik dat die muis Evi’s lievelingsknuffel gaat worden. Ik vind ‘m zelf zo leuk! En misschien bereik ik dat op deze manier ook wel  met mijn eigen, unieke lichaamsgeur, vol overgave geknuffeld in die muis. Betekent alleen wel dat ik ‘m ooit af zal moeten geven aan Evi. Het is tenslotte haar knuffel. Maar goed, tot die tijd.. 😉

Gastouder of kinderdagverblijf?

Zo, ik kom net terug van mijn werk en we hebben eindelijk besloten welke dagen ik ga werken als mijn verlof is afgelopen (en dat is al over 4 weken, wat gaat dat snel!).

Ik ga woensdag, donderdag en vrijdag werken, waarvan de woensdag wel eens kan wisselen met de dinsdag. Op donderdag passen mijn schoonouders op Evi (zij zijn beide met pensioen) en op vrijdag mijn eigen moeder. Tijd dus om voor de woensdag, of soms dinsdag, opvang te zoeken. Maar wat is nou de beste keuze? Een gastouder, of juist een kinderdagverblijf? Op een kinderdagverblijf zal het vast makkelijker zijn om die twee dagen wel eens te switchen, maar voor nu gaat mijn voorkeur uit naar een gastouder. Ik denk namelijk dat dat persoonlijker is, omdat het kleinschaliger is. Daarom denk ik ook dat een gastouder meer aandacht kan geven aan Evi dan dat ze dat op een kinderdagverblijf kunnen. Of heb ik het mis en zal ze op een kinderdagverblijf net zoveel aandacht krijgen? Of juist meer of minder? En hoe zit het met de tarieven? Is een kinderdagverblijf duurder? Of is een gastouder juist duurder? Of verschilt dat weer per bureau of kinderdagverblijf? En hoe zit het met gediplomeerd(e) personeel/gastouders? Pfff, wat een boel vragen komen er ineens boven.

Ik ben benieuwd; waar letten jullie op bij het maken van die keuze? Wat vinden jullie belangrijke punten om naar te kijken en wat zegt jullie gevoel? Ik lees graag jullie reacties met ervaringen over zowel gastouders als kinderdagverblijven. Of zijn er, naast deze twee, misschien nóg andere opties?

Ik zal me maar eens gaan verdiepen in deze twee opties en wat rondbellen voor informatie.

Lang leve het leven.

Weekend. En in het weekend gaan we op stap. We hoeven niet te overleggen met vrienden wat we gaan doen. We gaan naar de kroeg, dat is wat we gaan doen. En dat doen we op vrijdagavond, en dat doen we op zaterdagavond en het liefste, als het kan, ook op zondagavond. ‘First in, last out’ is regelmatig ons motto en dus staan we ons van tien of elf uur ‘s avonds tot half vier ‘s nachts af te laaien met bier, tot er niks meer bij kan en het welbekende ‘Papa Chico’ van Tony Esposito door de luidsprekers klinkt, de lichten aangaan en we vriendelijk door de uitsmijter worden verzocht om onze jassen te halen en ons richting de uitgang te begeven. Maar we willen nog niet naar huis, want de avonden en nachten zijn geweldig. Het is gezellig en iedereen is er. De biertjes gaan er goed in, soms iets te goed en je weet al dat je spijt gaat krijgen de volgende ochtend, maar dat maakt niet uit, want je bent vrij. Het is weekend. Je kunt uitslapen, lekker tot tegen het middaguur in je nest blijven stinken en er dan rond twaalf uur toch maar uitgaan, omdat het anders zund is van je dag. Niet dat je die dag verder nog veel gaat doen, want daar ben je te brak voor en ‘s avonds moet je weer naar de kroeg.

Geweldig, die weekenden! Maar tijden veranderen. Het lijkt ook wel of iedereen die in de kroeg komt steeds jonger wordt, maar in werkelijkheid worden wij steeds ouder en het stappen trekt ons steeds minder. Dus meer en meer zoeken we het andere café in het dorp op, waar de muziek minder hard staat, waar het minder druk is en je de plek hebt om fatsoenlijk aan een tafel te zitten, zodat we gezellig met elkaar kunnen buurten en elkaar ook daadwerkelijk kunnen verstaan. We worden ouder en we krijgen andere prioriteiten. Steeds meer vrienden gaan op zichzelf wonen, en ook wij kopen ons eerste huis. We gaan een andere ‘levensfase’ in. En dat gezellig buurten in het café gaat langzaamaan steeds vaker over in gezellig buurten bij ons, of een van onze vrienden thuis. En dat vinden we eigenlijk helemaal niet zo erg. Want tijden veranderen. En wij veranderen ook. Het eerste kindje wordt geboren binnen onze vriendengroep en na een goed jaar in ons nieuwe huis begint het ook bij mij te kriebelen. Mijn vriend en ik hebben we het al vaker over kinderen gehad, en nu vind ik het, na 9 jaar relatie en een eigen huis wel een logisch vervolg. Dus stel ik in de zomer van 2015 voor om de volgende stap te nemen en mijn vriend stemt ermee in. We gaan ervoor! Een kindje. Eind september gaan we nog een weekend weg, naar een soort festival en we besluiten dat ik na dat weekend ga stoppen met de pil. En dan zien we wel. Dus op 20 september 2015 pak ik voor de laatste keer de pil en dat weekend ga ik nog eens goed los! Je weet immers maar nooit hoe snel het kan gaan.

Een half jaar later, op dinsdag 5 april 2016, heb ik een positieve zwangerschapstest in handen.. Hoe kan dat nou? Afgelopen week was het nog negatief en ik dacht zelfs dat ‘die tijd van de maand’ er weer aankwam. Maar ik was niet zeker van mijn lichaam, dus ik deed nog maar eens een zwangerschapstest. Dan wist ik zeker dat ik niet zwanger was en kon ik de dokter bellen om eens naar mijn cyclus te kijken, want daar klopte namelijk geen ene hout van! Zo onregelmatig als de pest. Maar nee, de test is positief. Ik weet het meteen als ik het streepje zie verschijnen. Het streepje is niet eens licht van kleur, maar gewoon meteen donker en duidelijk! Ik roep mijn vriend dat hij de gebruiksaanwijzing moet komen brengen, terwijl ik nog op de wc zit, om te bevestigen wat ik eigenlijk meteen wist.. Ik zit te shaken op de wc en bij mijn vriend verschijnt een lach op zijn gezicht!  Zwanger. Ik ben zwanger. Wij zijn in verwachting (want het is hip om dat zo te zeggen toch?). We krijgen een kindje.. Het is gelukt!

Superblij zijn we, maar meteen ook bezorgd, want afgelopen weekend ben ik nog slingerend op de fiets naar huis gegaan na een ouderwets gezellige avond op een verjaardagsfeest, met meer bier in m’n lijf dan goed voor me is. “Ik moet de dokter bellen”, zeg ik tegen mijn vriend en dus doe ik dat. Nog steeds shakend van ongeloof bel ik de dokter en leg ik mijn probleem uit. “Kan het kwaad?” vraag ik en de assistent gaat even overleggen met de dokter. Ze belt me even later terug en de dokter denkt niet dat het kwaad kan, omdat ik afgelopen week nog een negatieve test had en het dus nog heel, heel, heel, erg vroeg in de zwangerschap is. Gelukkig! Diezelfde avond nog lichten we mijn ouders is en de dagen erna mijn schoonouders, mijn broertjes en de zus en zwager van mijn vriend.

Vanaf dat moment is weer alles anders. De komende negen maanden zal ik geen druppel alcohol meer drinken en gaan we ons langzaamaan voorbereiden op de komst van ons kindje. Of toch niet en gaat het ineens allemaal mis?

De vrijdag na de positieve test verlies ik namelijk ineens heel veel helderrood bloed en de schrik is groot als ik de verloskundige huilend op bel. Ze probeert me te kalmeren, maar is wel eerlijk en denkt aan een miskraam. Doodongelukkig kruip ik weer in bed, want ik ga echt niet werken die dag. Het verdriet is groot, maar de dagen erna gebeurt er eigenlijk weinig en maandag ga ik gewoon weer werken. Stiekem krijg ik weer een beetje hoop en ik Google wel tien keer op ‘bloedverlies in begin van de zwangerschap’ en lees er over in verschillende boeken. Zou het dan toch door innesteling komen? Kan het dan toch nog wel goed zijn? Ik krijg zelfs weer wat hoop. Maar die hoop is van korte duur en ook die vrijdag verlies ik weer vrij veel bloed en ik bel de verloskundige weer. We mogen de dag erna voor een echo komen om duidelijkheid te krijgen over of het nu wel of niet een miskraam is.

En dus gaan we zaterdags naar de verloskundige voor de echo. We hebben onszelf er eigenlijk al bij neergelegd dat het foute boel is, een foutje van de natuur en dat het beter is dat het nu misgaat in plaats van later. De echo laat een klein en leeg vruchtzakje zien en de verloskundige bevestigd dat het een miskraam is. Omdat ik nu ongeveer 6 à 7 weken zwanger ben zou het vruchtzakje groter moeten zijn en er had ook al een ieniemienie hartje moeten kloppen. Met informatie over miskramen en een ‘sorry, het is helaas zo’ van de verloskundige verlaten we de praktijk. Heel erg verdrietig zijn we niet meer, want we hebben het al geaccepteerd, maar jammer is het wel. We wachten af tot mijn lichaam het vruchtzakje afstoot en gaan dan weer door. Miskramen gebeuren helaas zo vaak.

Maar ook nu gebeurt er een hele week weer niks, tot ik óók weer die vrijdag bloed verlies. Ongelooflijk! En weer ga ik van jammer-maar-helaas, naar zou-het-dan-toch en ik bel weer met de verloskundige. Wat gaat er nu gebeuren? Moet ik aan curettage gaan denken? We willen graag duidelijkheid en het liefst nog eens een echo. De verloskundige praat me bij over vervolgstappen en legt uit dat er altijd nog een echo gemaakt wordt voordat er curettage gedaan wordt. En omdat ze begrijpt dat het een emotionele achtbaan is voor ons, zal zij nog eens een echo maken voordat ik naar de gynaecoloog wordt doorgestuurd.

Omdat we diep van binnen wel weten dat het mis is, maar vooral ík nog hoop heb, besluit ik niet tot na het weekend te wachten zodat mijn vriend mee kan op maandagavond, maar maak ik voor die vrijdagmiddag nog een afspraak. Dan weten we echt zeker dat het een miskraam is en gaan we volgende stappen nemen. Enigszins zenuwachtig zit ik weer in de wachtkamer tot ik word geroepen. Ik kleed me uit, ga op de behandelbank liggen en maak me weer klaar voor de tweede echo. Ik kijk mee op het scherm en ze is nog maar net bezig als ze zegt; “O, ik heb goed nieuws..” Mijn hart slaat 16 slagen over en ik vraag; “Goed nieuws? Wat betekent dat, goed nieuws?” terwijl ik wijs probeer te worden uit de beelden op het scherm. “Ik zie een hartje”, zegt ze met een grote lach. “Wat? Hè? Hoe?” – “Je bent wel zwanger. Ik zie een hartje”, zegt ze. En nu zie ik het ook op het scherm. Het is nog super klein en gaat als een malle tekeer, maar het is een hartje.  Ik kan het niet geloven maar tegelijkertijd wist ik het diep van binnen wel! Er is leven. Ik huil van blijdschap en baal enorm dat mijn vriend er niet bij is. “Wat een verrassing, ik had mijn geld er niet meer op ingezet” zegt de verloskundige en ik kan ondertussen alleen maar huilen. Het vruchtzakje, of hartje (ik weet het niet meer) wordt opgemeten en ik blijk nu pas 6 weken zwanger te zijn. “Als ik deze echo twee dagen eerder had gemaakt had het goed kunnen zijn dat er nog geen hartje te zien was”, legt de verloskundige uit. Zo pril is deze zwangerschap. Maar dat maakt niet uit! Ik kan mijn geluk niet op en nog steeds vol ongeloof en blijdschap bel ik mijn vriend op als ik weer in de auto zit. “Hallo papa” begin ik als hij opneemt. “Hè?” zegt hij. “Echt?” – “Ja echt”, zeg ik en ook hij gelooft het bijna niet. Ik leg uit wat er is gebeurt en zit te trillen achter het stuur.  “En dat bloed dan?” – “Geen idee”, zeg ik. “Maakt ook niet uit, ik ben zwanger! Ik zag het hartje! Het is goed. We krijgen een kindje”.

Een aantal van onze vrienden hebben diezelfde avond meteen vermoedens als ik op de eerste bruiloft binnen onze vriendengroep het welkomstdrankje (zelf gebrouwen bier van de bruidegom) af sla, ik met de auto naar het feest ben gekomen, terwijl het maar 10 minuten fietsen is, en ik de rest van de avond geen druppel alcohol naar binnen giet.. “Zelfs als ze de bob is drinkt ze wel een of twee biertjes”. Maar niemand die er iets van zegt, waar ik ontzettend blij mee ben, want ze zouden het meteen aan mijn gezicht zien en deze avond is voor onze net getrouwde vrienden en niet voor ons. Datzelfde weekend vertellen we het goede nieuws maar meteen tegen onze vrienden, want we kunnen het toch niet lang geheim houden nu al die speculaties al rondgaan.

En dus wordt 31 weken later, 3 weken te vroeg, ons allermooiste meisje, na een hele fijne zwangerschap en een hele snelle bevalling, thuis geboren. Welkom lieve Evi, welkom nieuw leven! Vanaf nu is alles anders. Vanaf nu is alles mooier!

Lifecake

Apps. Er zijn er zo veul! Iedereen kent wel de bekende social media apps zoals Facebook, Instagram en WhatsApp en ook  (bijna) iedereen is er dagelijks mee bezig. Ik ook. En zeker nu ik een dochtertje heb gaan er regelmatig foto’s van haar via WhatsApp richting familie en vrienden in de verschillende groepsApps. Maar hoe trots ik ook ben op dat allermooiste meisje, ik weet niet of zij er altijd op zitten te wachten als ik weer eens vier, vijf of zes foto’s doorstuur. Ik hoor ze er nooit over, maar ik kan me voorstellen dat ze er wel eens genoeg van krijgen. Gelukkig dusdat mijn broertje laatst met een tip over een app die hij via een advertentie ergens had gezien kwam; Lifecake. “Daarmee kun je een dagboek met babyfoto’s bijhouden en die ook delen met anderen” liet hij me weten. Mijn interesse was gewekt en even later had ik deze app op mijn smartphone geïnstalleerd.
lifecakeDe app wijst zich eigenlijk vanzelf. Via een plusje rechtsonder in het scherm kun je foto’s en video’s (knop met camera) of een verhaal (knop met tekstblok) toevoegen vanuit je eigen afbeeldingen op je smartphone, afbeeldingen van Facebook, Dropbox, Instagram, of Google+. Aan de slag! Toevoegen gaat heel makkelijk en in een mum van tijd had ik dus een heleboel babykiekjes van Evi geselecteerd. In een balk bovenin het scherm kun je zien hoe ver de uploads zijn. Helaas duurde het bij mij wel een tijdje voordat ze waren geüpload, maar ik denk dat dat meer met mijn WiFi te maken heeft dan met de app. Als de foto’s er eenmaal opstaan en je wilt meer foto’s uploaden, dan zie je vervolgens precies welke foto’s je al eerder hebt geüpload. Zo plaats je nooit een dubbele. Rechts bovenin het scherm staat precies hoeveel dagen, weken of maanden de kleine is. Erg leuk, zeker om na lange tijd eens terug te kijken.

Je kunt mensen uitnodigen om al die leuke kiekjes aan te laten zien. Dat gaat via het menu links bovenin het scherm. Ik heb er voor gekozen om alleen familie-leden uit te nodigen. Je zoekt ze via hun naam, email of telefoonnummer en vervolgens wordt er een sms’je verstuurd. Als zij dan ook de app downloaden kunnen ze alle foto’s  en video’s bekijken en, net als op Facebook en Instagram, liken of een reactie plaatsen.

Heel erg handig dus, omdat iedereen nu zelf kan beslissen wanneer zij de nieuwste foto’s en video’s willen bekijken van ons allermooiste meisje. En ik hoef me geen zorgen meer te maken of zij er wel op zitten te wachten. Ideaal dus en een echte aanrader, Lifecake.

Weekmenu’s

Al een hele tijd probeer ik aan het begin van iedere week een lijstje te maken met welke gerechten we die week gaan eten. Dan heb ik het puur en alleen over het avondeten en voornamelijk voor doordeweeks, omdat we in de weekenden vaak met vrienden samen eten. Er zijn tijden dat het weken achter elkaar lukt om die lijstjes te maken, maar er zijn ook tijden dat het niet lukt. Gewoonweg omdat ik er dan geen tijd of geen zin in heb, of ik vergeet het gewoon. Maar waarom maak ik die lijstjes eigenlijk?

Nou, die lijstjes hebben een aantal voordelen:

  1. Je bent heel bewust bezig met wat je die week gaat eten. Zo kies ik bijvoorbeeld heel bewust om gevarieerd en gezond te eten (meer verse producten en minder pakjes).
  2. Je haalt in een keer al je boodschappen voor die week. Zo beperk ik mijn bezoekjes aan de supermarkt tot een à twee keer in de week.
  3. Geen onnodige boodschappen. Ik word met een boodschappenlijstje minder snel verleid om nog wat extra’s mee te nemen.

Mijn vader heeft een eigen groentetuin en daarvan krijgen wij altijd de heerlijkste boontjes, bietjes, prei, enzovoort. In onze vriezer liggen dus altijd wel voldoende groenten. Als ik zo’n weekmenu ga samenstellen, kijk ik dus eerst welke groenten er nog in de vriezer liggen en snuffel ik ook nog even in de kelder. Zo weet ik wat we nog in huis hebben. Aan de hand daarvan ga ik recepten zoeken. Via Google zoek ik bijvoorbeeld naar ‘Recept boontjes en kip’ of ‘Recept tomaat, ui en knoflook’.  Maar ik zoek ook regelmatig via Pinterest of blader door de boekjes van de plaatselijke supermarkten. Er zijn tal van lekkere recepten te vinden en omdat ik meestal uitga van een soort groente, kom ik vaak bij gezonde en voor mij nieuwe gerechten uit. Zo heb ik een heel lekker pizzagerecht ontdekt met o.a. tomatensaus, paprika en courgette, maar ook ‘kip-ketjap met boontjes en mihoen’, of ‘pittige gehaktballetjes in tomatensaus met bloemkool coucous’. Allemaal echte aanraders! (Recepten volgen nog)

Als ik besluit om een gerecht te maken, schrijf ik dat op een kladpapiertje. Daarbij schrijf ik waar ik het recept terug kan vinden. Bijvoorbeeld bij welk bord op Pinterest, in welke map op Google-drive of op welke pagina in welk supermarkt-boekje. Ook heb ik een boodschappenlijstje bij me liggen, waar ik alle ingrediënten die ik nog mis meteen opschrijf. Soms betekent dat dat ik een hele lange lijst heb, een andere keer heb ik maar heel weinig nodig, omdat ik nog een heleboel in huis heb en aan de hand van die producten mijn recepten heb gezocht.

Dan bekijk ik welk gerecht we op welke dag gaan eten en schrijf dat op de weekplanner die bij ons op de koelkast hangt. Zo kan mijn vriend ook zien wat we allemaal gaan eten die week en als ik geen tijd of zin heb om te koken kan ook hij elk recept terug vinden. Voor ons werkt het heel efficiënt en eten we niet elke week hetzelfde. Nu moet ik het alleen wel volhouden om elke week zo’n lijstje te maken 🙂

 

Google is mijn beste vriend, toch?

Eindelijk, ons allermooiste meisje ligt te slapen. De afgelopen twee dagen is ze veel wakker geweest en ook in de nacht sliep ze niet door. Dat viel wel tegen, aangezien ze de twee nachten ervoor wel heeft doorgeslapen. Maar goed, het is allang fijn áls dat een keer gebeurt. Ik mag niet klagen!

Ze is eigenlijk een heel makkelijk, tevreden meisje. Zoveel huilt ze niet en als ze huilt dan is er ook echt iets aan de hand. De ene keer heeft ze honger, de andere keer een vieze luier en weer een andere keer krampjes (dat vind ik zo zielig). En nu is ze al zo’n vier weken verkouden. Van een beetje verkouden in het begin, naar snotverkouden later, inclusief slijm, hoesten en niezen. En ook daar moet af en toe om gehuild worden. Gelukkig is het sinds afgelopen week wat minder, maar weg is het nog niet. Toen ik merkte dat ze verkouden was, ben ik op Google gaan zoeken wat je eigenlijk tegen een verkoudheid kan doen nu ze nog zo klein is. En net zoals ik dacht, medicijnen heb je nog niet voor zulke kleine baby’s. Gelukkig zijn er genoeg forums te vinden waarop ‘tips en tricks’ worden uitgewisseld tussen moeders en zo las ik dus over ‘een ui onder het bed’ en ‘het matrasje onder het hoofdje wat ophogen met een handdoek’.

Natuurlijk kende ik die oplossingen wel, vroeger deed mijn moeder ook hetzelfde bij mij, maar toch heb ik dan op de een of andere manier de bevestiging nodig dat het ook echt klopt wat ik denk. Betekent dat dat ik niet op mezelf durf te vertrouwen? Nou, misschien wel. Ik bedoel, zo’n klein allermooist meisje is tóch helemaal nieuw voor me. Ik moet alles leren, heel veel dingen weet ik niet. En ik wil natuurlijk wél alles goed doen. De begeleiding die ik in het begin had van mijn verloskundige en kraamverzorgende is er al een tijdje niet meer en om nu voor ieder wissewasje het consultatiebureau te bellen.. Dat vind ik ook zo wat. Dus, Google is mijn beste vriend.

Tijdens mijn zwangerschap was dat al zo. Ieder dingetje wat ik voelde, ieder dingetje wat ik dacht, alles werd door mij gegoogeld. Het probleem met Google is natuurlijk wel dat er zó ontiegelijk veul informatie op te vinden is, op zó ontiegelijk veul sites, dat je niet altijd weet of je de juiste informatie hebt. Op de ene site staat dit, op de andere site staat dat. Meestal zocht ik dan wel een site waar iets van het woord ‘dokter’ of ‘gezond’ in verwerkt was. Dat voelde dan wel betrouwbaar. En als meerdere sites hetzelfde vermeldden, dan was ik weer gerust en wist ik wat er was. Waar ik ook veel informatie vandaan haalde`(en nu nog), waren forums. Veel van mijn zoekopdrachten leidden me naar verschillende forums. En dan werd het pas echt moeilijk! Want niet alleen worden er een hoop oplossingen gegeven op die zoekopdrachten, maar vooral ook worden er veel meningen gegeven. De één vindt ‘dit van die oplossing’ en de ander vindt ‘dat van die remedie’. En als er dan zoveel verschillende meningen en oplossingen werden gegeven, ging ik toch maar weer uit van mijn eigen gevoel en hechtte ik de meeste waarde aan meningen waar ik zelf achter stond.

Ook nu, nu ons allermooiste meisje er is, zoek ik nog veel op via Google, terwijl ik eigenlijk vaak wel weet wat er aan de hand is en wat er aan gedaan kan worden. Maar het blijft fijn om het dan toch via Google ‘bevestigd’ te zien. Misschien moet ik maar eens Googelen hoe ik op mijn eigen gevoel moet vertrouwen. Ik heb nu namelijk een klein, allermooist meisje, wat wél volledig op mij vertrouwt..   

Hoe het allemaal begon.

2006.

Ik was een vrij rustige tiener, niet al te lastig (denk ik) en al snel tevreden. Ik woonde bij mijn ouders, samen met mijn twee jongere broertjes (die allebei een kop groter zijn dan ik) in een rustige buurt aan een dijk, waar we vele uren buiten hebben gespeeld met vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt.

Ergens in het begin van dat jaar was het weer tijd voor de jaarlijkse schoonmaakbeurt van onze cv-ketel. We lieten dat doen door iemand die in de avond wat bij beunde en hij zou die avond komen. Toen hij voor ons huis langsliep zag ik hem en ik dacht meteen, met mijn puberhormonen; ‘zo, dat is een leuke jongen’. “Ik doe de deur wel open mama”, zei ik nog, maar mijn moeder was al bij de voordeur. De ‘beunhaas‘ ging rechtstreeks naar de ketel boven en ik liep hem dus al meteen mis. Na een tijdje zei mijn moeder dat ik hem moest vragen of hij een bakkie koffie lustte. “Ja hoor mama”. Onder aan de trap riep ik naar boven; “Lust U een bakkie koffie meneer?” En hij riep iets terug in de trant van; “Zeg maar jij hoor, en ja, ik kom er zo aan”. Dat was onze eerste ‘soort-van-gesprekje’. “Hij komt er zo aan mama” en ik installeerde me weer op de bank.

Het was de tijd van MTV, TMF en The Box, en ik keek naar TMF toen de beunhaas naar beneden kwam voor een bakkie koffie. Vanaf de bank bekeek ik hem stiekem nog eens, toen hij aan tafel ging zitten. ‘Ja hij is wel heel erg knap, mooie donkere ogen, bruin haar, stoppelbaardje’. Op TMF kwam op dat moment een rocknummer wat ik leuk vond, en ik zette de tv wat harder terwijl de beunhaas met mijn moeder in gesprek was. En ik zette de tv nóg wat harder, want ik dacht toen echt dat het stoer was om te laten zien dat ik, als ‘lief’ pubermeisje, een stoere rockband leuk vond. Nu kan ik er alleen maar om lachen. Ik denk ook niet dat het de beunhaas was opgevallen dat de tv nu best hard stond, ik weet het niet. Maar goed. De beunhaas had zijn koffie op en ging weer aan de slag. Toen hij klaar was met de onderhoudsbeurt rekende mijn moeder met hem af en hij vertrok. Het was nu ook niet zo dat ik meteen helemaal hotel-de-botel was, dus na een paar dagen was ik hem ook vergeten.

Tot een paar maanden later. Mijn vader had een collega die vaak bij ons over de vloer kwam, Bert. Hij was als een grote broer voor me. Hij was ergens begin veertig, maar gedroeg zich als een jongen van begin twintig. Veel op stap, fluiten naar vrouwen die langsliepen, grote verhalen enzovoort. Echt een hele goeie gast! Bert was op een mooie lentedag bij ons thuis en we hadden het over jongens of relaties of iets dergelijks, ik weet het niet meer. Maar ik zei toen tegen hem; “Weet je wie pas een leuke jongen was? Die jongen die bij ons thuis de cv-ketel schoon kwam maken”. “Ja, die ken ik”, zei Bert. “Ken jij die?” vroeg ik verbaasd. “Natuurlijk, ik heb hem aan jullie pa en ma voorgesteld. Hij komt ook altijd bij mij de ketel schoonmaken”. “O”, zei ik. “Wij kennen hem dus via jou”. “Klopt. Maar hij heeft het wel eens over jou gehad. Ik kan je wel aan hem voorstellen? Geef je nummer maar, dan geef ik dat aan hem als ik hem van het weekend weer in de kroeg zie”. “Ja maar hoe oud is hij dan?”, vroeg ik. “Uhm geen idee, ik denk een jaar of twee- drieëntwintig”. “Oké, zei ik. Dat is wel wat ouder dan ik, maar geef mijn nummer maar”. Mijn moeder heeft toen voor mij, mijn nummer op een briefje geschreven en aan Bert mee gegeven. (Helaas is Bert een klein jaartje later, veel te vroeg, gestorven door een motorongeluk †. Mede dankzij hem zijn mijn vriend en ik bij elkaar en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor ♥)

Later die week, ik weet het nog goed, het was een zaterdag en ik was aan het werk bij de ‘champignonnenboer’, kreeg ik een smsje. Van de beunhaas.. Helemaal blij en hyper, zoals een pubermeisje dat kan zijn, las ik het smsje voor aan mijn collega’s. Ik stuurde wat terug en na een aantal keer over en weer gesmst te hebben, vroeg ik zijn MSN.. (omg, MSN, dat is echt al lang geleden..), maar goed. Wij wisselden onze MSN accounts (of hoe heette dat?) uit en later die middag waren we aan het chatten. Hij bleek alleen wel al 25 te zijn.. En ik was pas 17. Mijn vader vond het niet zo leuk, maar mijn moeder wel. Die vond het helemaal leuk dat ik een date had. Mijn vader zei gelukkig ook wel na drie weken dat ik “deze jongen ‘aan moest houden’, want het is een goeie jongen”. Eigenlijk planden we al snel een date en die maandag zou hij me al komen ophalen voor een drankje bij een kroeg in de bossen waar hij vaker kwam. Van de date zelf weet ik niet veel meer, we hebben wat gedronken en gekletst, maar wat ik me vooral herinner is dat hij zo ontzettend lekker rook!! En dat ik me helemaal op mijn gemak voelde bij hem, alsof ik hem al jaren kende. Later die avond zette hij me netjes weer thuis af en, dat hoor je dan achteraf van elkaar, wilden we elkaar wel zoenen, maar durfden we allebei niet.

Die donderdag in dezelfde week spraken we weer af en nu zouden we een filmpje gaan kijken bij hem thuis. Omdat hij nog een oude tv had, zonder afstandsbediening, en al helemaal zonder dvd-speler, had hij zijn huisje (want hij woonde al op zichzelf) zo verbouwd dat we de film op zijn computerscherm konden kijken. Het was Bruce Almighty.. Ook van deze avond weet ik niet veel meer, maar wel dat hij me weer naar huis bracht. Ik had besloten dat ik net zo lang in de auto zou blijven zitten tot hij me zou zoenen. Toen we bij mij thuis geparkeerd stonden, stapte ik dus niet meteen uit, maar wachtte enigszins, of nou ja, heel érg zenuwachtig tot er iets zou gebeuren. En dat gebeurde uiteindelijk ook. We zoenden.. Helemaal hyper kwam ik even later de woonkamer in. Mijn moeder wist natuurlijk gelijk wat er was gebeurd haha.

Die vrijdag, nog steeds in dezelfde week, ging ik met mijn toen beste vriendin op stap in de kroeg waar hij altijd kwam. Een probleempje: wij waren pas 16 en 17 en het was een kroeg waar je pas met 18 jaar binnenkwam. Wij kwamen dus niet binnen, maar dat loste ik op met een belletje naar de beunhaas en hij kwam naar buiten. Omdat hij de uitsmijter goed kende mochten we toch naar binnen. Zaterdag gingen we ook weer op stap in dezelfde kroeg en nu mochten we gelukkig wel meteen naar binnen.

Die zondag, ook nog steeds in dezelfde week, hadden we afgesproken om in een plaatsje in de buurt te gaan wandelen. Die middag hebben we de hele middag op een bankje, op een dijkje, bij een haventje, tegen elkaar aan gezeten en gezoend. En gezeten. En gezoend. Mijn moeder zei altijd: “Als je iemand ontmoet waarvan je het idee hebt dat je hem al jaren kent, dan is dat de ware.” Nu weet ik niet of er zoiets als ‘de ware’ bestaat, maar dat gevoel dat ik hem al jaren kende, had ik zeker bij hem. Het voelde toen echt alsof ik ‘de ware’ had ontmoet, en zo voelt het nu nog steeds! Het was echt een hele mooie dag, die 18 juni 2006.

In dat jaar zat ik ook bij een carnavalsvereniging. We waren een groepje van vijf of zes meiden en we bouwden ieder jaar, zo goed als ging en met heel veel hulp, een carnavalswagen voor de optocht. En aan onze carnavalsvereniging was ook een zelfgemaakte website verbonden, waar informatie over ons te vinden was en foto’s van de carnaval e.d. Ik liet degene die de website beheerde ‘mijn status’ de dag erna veranderen van ‘single’ in ‘bezet’ en zorgde er natuurlijk voor dat de beunhaas dat zag. En ja hoor, hij zag het. Een paar MSN-chats op en neer en wat bleek, we hadden verkering. Prima, leuk, in de wolken, verliefd!

Nu zijn we ruim 10 jaar verder en ons kleine allermooiste meisje ligt al ruim een uur, zich tegen de slaap verzettend, in haar ledikantje. Tijdens het schrijven van deze blog ben ik twee keer naar boven gelopen om haar speentje weer terug in haar allermooiste mondje te stoppen, en omdat dat niet hielp heb ik haar, een half uur eerder dan normaal verschoond en de fles gegeven (want ik denk echt dat ze gewoon al honger had). Ik heb haar geknuffeld en weer op bed gelegd. Over het schrijven van deze blog heb ik dus, inclusief onderbrekingen, zo’n vier en half uur gedaan. En nu, nu lust ik wel een bakkie koffie.