Hallo, daar ben ik weer.

Zo, dat is lang geleden. Typisch weer iets voor mij; ik begin ergens aan, ga er vol enthousiasme mee aan de gang, doe er langzaamaan steeds minder mee, en vergeet vervolgens dat ik er ooit mee ben begonnen. Ik ben zo iemand die aan 3 verschillende dingen begint, over alles enthousiast is, maar vervolgens niks af maakt. Zo dus ook met deze blog.

Maar wie weet hou ik het deze keer wel langer dan 3 maanden vol (en dan vond ik 3 maanden al een hele prestatie!)

Watskebeurt?

Vertel Monique, wat is er zoal allemaal gebeurd in de afgelopen 10 maanden? Nou, komt ie:

Als eerste heb ik ontslag genomen op mijn werk. Sinds de nieuwe eigenaar in de zaak zit ben ik me er steeds minder thuis gaan voelen en omdat sommige zaken zo veranderden heb ik besloten om te stoppen. Gelukkig kon ik meteen terecht bij mij oude baas, die inmiddels teamleider is bij een indoor speelparadijs. Zij wilde graag dat ik bij haar kwam werken en heb dus die keuze gemaakt. Maar na een maand daar gewerkt te hebben merkte ik ook dat ook dit niet mijn ding was. Alleen maar binnen, weinig uitdaging en omdat het super mooi weer was in mijn begin tijd daar, was het ontzettend rustig en poetsten we alleen maar. En dan die kinderfeestje.. Pffff. Nou, daar kreeg ik al snel genoeg van. Op de laatste dag van mijn proeftijd heb ik ook op het punt gestaan om mijn baan op te zeggen, zonder dat ik ook maar ander werk had. In goed overleg met mijn baas hebben we toen afgesproken dat ik nog wel daar bleef werken, maar dat ik op zoek ging naar nieuw werk.

Toen ben ik eigenlijk meteen naar een vers en specialiteitenzaak gegaan bij ons in het dorp, want het leek me kei leuk om daar te mogen werken. Helaas zochten ze daar op het moment niemand, maar ik had wel het idee dat hij potentie in mij zag. Twee weken later heb ik alsnog mijn cv en een motivatiebrief gebracht, zodat ik mezelf nog eens in de kijker speelde. En ja hoor, een paar weken later belde hij op en hij had misschien wel iets voor me. Om een lang verhaal kort(er) te maken: ik heb ontslag genomen (voor de tweede keer dit jaar) en ben inmiddels op de zaterdag aan het werk op de brood, noten en chocolade ‘afdeling’. In de toekomst zullen er misschien wel meer uren volgen, maar voor nu is het prima. En ik heb het daar enorm naar mijn zin!

En hoe gaat het met Evi?

Evi is bijna 1. Ja echt, niet te geloven maar het is zo. Ik lees net wat berichten op mijn blog terug en ben weer helemaal terug bij hoe mini en behulpzaam ze toen in het begin was. Nu is ze nog steeds een klein, fijn meisje (en nog altijd het allermooiste meisje van de wereld ;)), maar ze kruipt inmiddels al een paar maanden als een bezetene door het huis. Ze staat en loopt langs de salontafel en bank, en soms staat ze zelfs al los, maar dat heeft ze dan zelf niet door en het duurt ook nooit langer dan 3 seconden. En afgelopen week heeft ze de Ikea stoel gebruikt als loopwagentje en deed ze zomaar ineens een paar stapjes los van een tafel o.i.d.

Via ‘lijstje.nl’ heb ik een verlanglijstje voor haar verjaardag gemaakt en ik kan je vertellen. wat is dat leuk om te doen! Net alsof ik zelf jarig ben. Inmiddels zijn er al een hoop cadeautjes afgestreept, dus ze krijgt een heleboel leuke dingen. O.a. een loopkarretje, badspeelgoed, een speeltafel en zelf hebben we een keukentje van de Ikea voor haar gekocht. Kei leuk allemaal, ik heb er helemaal zin in. Evi zelf krijgt er nog niet veel van mee..

Daarnaast is ze ook nog eens lekker aan het boeven. Overal aankomen, en als wij ‘nee’ zeggen omdat ze ergens niet aan mag komen, gaat ze mopperen en blijft ze er gewoon aan zitten. Uitproberen lijkt het wel. Maar dat zullen vast meerderen van jullie herkennen? Is ook wel weer leuk, want probeer maar eens je lach in te houden!

Verder nog iets?

Nou ja, nog een dingetje van het afgelopen jaar: ik heb een enorme passie voor fotografie blijkbaar. Wat kan ik er ontzettend van genieten om lekker door het bos te banjeren en te fotograferen. Ik doe er alleen nog zo weinig mee. Ik heb er de tijd niet voor, of het weer zit niet mee, of ik kan Evi nergens zomaar even naartoe brengen, en bovenal: wáár moet ik beginnen? Ik moet, en wil, nog zóveel leren! Natuurlijk ben ik al regelmatig met mijn camera op pad gegaan en heb ik al heel wat foto’s gemaakt, maar ik voel gewoon dat er meer in zit en dat ik dolgraag ook meer wil.

Ik voel me als het ware opgesloten ofzo, en ik heb het idee dat ik tegen een muur oploop steeds als ik artikelen over fotograferen lees, of als ik over fotografiereizen en -cursussen lees. Maar ook als ik bijvoorbeeld een programma zoals ‘Het perfecte plaatje’ kijk. Ik wil óók meer experimenteren, en leren, en fotograferen en aaarrrrg. Ik kan het niet uitleggen.

Omdat ik niemand in mijn directe omgeving heb die ook zo met fotografie bezig is, heb ik maar weer een site gemaakt.. En omdat ik die site heb gemaakt dacht ik ook weer aan deze blog. Dus ik ga de komende tijd maar eens bedenken of ik misschien een combinatie van deze twee blogs/sites kan maken. Misschien als een blog over zowel mijn leven als moeder zijnde, of mijn leven in het algemeen én over mijn passie voor fotografie.

Hebben jullie ook zo iets waarvan je het idee hebt dat er meer in zit, dat je er meer mee wil doen, maar dat het niet uit de verf komt? Of beginnen jullie ook vaak aan nieuwe dingen zonder het af te maken, of laten jullie het dan ook maar weer vallen na een tijdje? Ik ben benieuwd! Laat het me weten in een reactie 🙂

 

3 gedachten over “Hallo, daar ben ik weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s