DIY-cadeautip voor opa’s en oma’s: Fotoafdruk op hout

Afgelopen weekend waren zowel mijn schoonmoeder als mijn eigen vader jarig, dus ik wilde graag iets namens Evi knutselen. Nu ben ik daar niet zo’n held in, maar via Pinterest vond ik een erg leuk DIY-cadeautip die ik heel graag eens uit wilde proberen.

Fotoafdruk op hout

Nu ik moeder ben moet ik er toch echt aan geloven; ik moet aan de knutsel. Evi is nog maar één jaar, dus echt zelf knutselt ze nog niet, maar voor verjaardagen van bijvoorbeeld opa’s en oma’s vind ik het wel heel leuk om namens Evi iets te maken. Toen Evi 1 week oud was, was Jacco jarig en toen heb ik een afdruk van haar voetje gemaakt en ingelijst. En afgelopen verjaardag van Jacco ben ik ook aan de slag gegaan om iets leuks te maken samen met Evi. En voor mijn eigen oma hebben we Evi een potlood in handen gegeven met een A4-vel voor zich, maar omdat ze meer bezig was met het potlood opeten dan er mee op het vel te krassen, was dat niet bepaald een succes. Voor de verjaardagen van mijn schoonmoeder en eigen vader wilde ik nu wel eens iets leuks en blijvends maken. Een korte zoektocht op Pinterest bracht het volgende idee; DIY-foto-op-hout. Kei leuk, makkelijk en ook nog eens goedkoop. Aan de slag dus. Ik ben echter iets anders dan het voorbeeld op Pinterest te werk gegaan:

Benodigdheden

  • Stuk hout. Zorg dat het hout een glad oppervlak heeft.
  • Een op normaal papier geprinte foto. Zorg dat je de foto op de computer spiegelt als er iets van tekst op staat.
  •  Deco Varnish, te koop bij de Action voor nog geen β‚¬2.
  • Een kwast.
  • Pasje o.i.d. om de foto op het hout glad te strijken.
  • Een sponsje
  • Water

Zo ga je te werk.

cof

Zoek een mooi stuk hout uit, zaag het op maat, schuur het zo nodig glad. Wij hadden nog wat resten Douglas-hout liggen van onze overkapping die perfect waren voor de langwerpige foto’s die ik had uitgezocht. Deze moest ik wel even opschuren om ze glad te maken.

cof

Vervolgens heb ik alle benodigdheden bij elkaar gezocht. De krant gebruikte ik als beschermende ondergrond voor de tafel.

cof

Omdat de foto’s net een ander formaat hadden als de stukken hout, heb ik die eerst op maat geknipt.

cof

Dan heb ik zowel het stuk hout, als de foto ingesmeerd met een laag Deco Varnish.

cof

De foto legde ik op het stuk hout. Met een oud pasje streek ik het voorzichtig glad, zodat alle eventuele luchtbellen er onder uit waren.

cof

Je ziet al een beetje dat de inkt zich aan het hout gaat hechten.

cof

cof

Hetzelfde deed ik bij de tweede foto.

cof

En nu maar laten drogen.

cof

Ik heb de blokken hout met de foto’s een hele dag laten drogen. Daarna heb ik een vaatdoek (kan ook met een sponsje) nat gemaakt (niet te nat) en ben voorzichtig gaan wrijven tot het papier los liet. Met mijn vingers wreef ik de laatste restjes papier er vanaf.

cof

En dit is het resultaat. Helaas was het oppervlak van het linker stuk hout toch niet helemaal vlak en dat zie je, maar desalniettemin vind ik het heel leuk gelukt. Wel zal ik de volgende keer voor ander hout kiezen, omdat het Douglas-hout toch wel erg ribbelig en onregelmatig is.

cof

Als laatste heb ik nog een laagje Deco Varnish over de fotoafdrukken gesmeerd om de afdruk te beschermen. Dat kan ook met vernis.

De oma en opa van Evi vonden het beide een heel leuk cadeau en ze hebben een mooi plekje gekregen!

Leuke DIY-tip toch? Ben jij van plan om dit ook eens te maken? Wat vinden jullie van het resultaat? En wat voor cadeautjes maken jullie namens, of met jullie kinderen? Laat het me weten in een reactie πŸ™‚

Tweedehands: Krijg de kleertjes

Een hele tijd geleden hoorde ik voor het eerst over ‘Krijg de kleertjes’, een online ruilplatform voor baby- en kinderkleding waar je kleine is uitgegroeid of kleding die je je kind niet (meer) aan wil doen. Klinkt interessant, maar nog interessanter is het feit dat iemand een dorp verderop bij ons eens in de maand een heuse ruilochtend organiseert..Β 

Baby- en kinderkleding ruilen

Ik, als inmiddels groot fan van tweedehands babykleding, had hier wel oren naar. Online kleding ruilen lijkt me toch een heel gedoe en hoe weet je nu zeker dat je de kleding die je terug krijgt ook echt mooi vindt? Tijdens zo’n ruilochtend kun je precies uitzoeken wat je wel en wat je niet mooi vindt.

Hoe werkt het?

Het concept ‘Krijg de Kleertjes’ is op 12-12-’12 opgericht en bestaat dus 5 jaar. Dat werd door de vrijwilliger uit het dorp verderop feestelijk aangekondigd via een Facebook-evenement, waar een vriendin ons samen aanmeldde. Vervolgens kreeg ik een mailtje met de uitleg over hoe het concept werkte.

De kledingstukken moeten gewassen en gevouwen ingeleverd worden. Die worden dan gecontroleerd en geteld terwijl je ‘winkelt’. Lever je 10 kledingstukken in, dan mag je ook 10 kledingstukken uitzoeken, ongeacht de soort kleding. Zo mag je bijvoorbeeld 10 shirts ruilen voor 10 broeken.

Als je maar 6 voor jou geschikte kledingstukken vindt, hoe je ook maar 6 kledingstukken in te leveren en neem je er weer 4 mee naar huis. Die kun je dan de volgende keer weer inleveren, als het aanbod weer is veranderd. Ideaal dus!

Wat ik mee terug nam

Thuis had ik de bak babykleding van zolder gehaald en 16 kledingstukken uitgezocht die ik een eventuele tweede baby niet meer aan wil geven. Dat vond ik wel even voldoende. Ik leverde mijn kleding in en zocht het volgende uit:

cof

Een stoer blauw rokje met wat franjes aan de onderkant en een shirtje met stippen.

cof

Een stretch broekje van de Zeeman, die ik al in twee kleinere maten voor Evi heb gehad (hele fijne broekjes!) en een wit met roze gestreept shirt van Lief!

cof

Een paars rib-rokje. Of ik dit rokje Evi aan zal trekken weet ik nog niet, ik vind het denk ik toch iets te tuttig.. Mocht ik het toch niet gebruiken dan ruil ik het de volgende keer weer in. Handig toch?!

cof

Een lekkere, simpele joggingbroek. Ideaal voor de zondagen in huis. Dan kan ze lekker spelen in deze warme joggingbroek.

mde

Nog een leuk blauw broekje. Wel in maatje 74, dus die zal ze nog maar even aan kunnen. Deze ruil ik dan waarschijnlijk de volgende keer ook weer in.

cof

Dit rokje en vestje heb ik meer uitgezocht voor de carnaval. Mijn idee is nu om Evi als omaatje te verkleden. Nog een beige maillot en hoge sokken eronder en iets van een bril met touwtjes eraan en het plaatje is compleet. Maar misschien verander ik nog van gedachten en wordt het iets totaal anders. Dit heb ik in ieder geval alvast in huis.

cof

En als laatste heb ik nog een extra winterjas uitgekozen. Die ze nu heeft moet toch ook een keer in de was, dus ik moet wel iets hebben om af te wisselen.

Uiteindelijk heb ik dus 10 kledingstukken uitgekozen. Van de 16 die ik had ingeleverd mocht ik er 6 weer mee naar huis terug nemen. Die kan ik dan de volgende keer weer inleveren :).

Al met al was het een geslaagde ochtend en ik wil volgende maand zeker ook weer gaan. Hebben jullie ervaring met ‘Krijg de Kleertjes’? Is er bij jullie in de buurt ook iemand die zo’n ruilochtend organiseert of heb je online pakketten kleding geruild? Hoe is dat bevallen? Laat het me weten in een reactie πŸ™‚

Opschepperige mama?

Hoera, Evi loopt! Deze mama is zo trots als een pauw! Maar wanneer ik vertel dat Evi al vanaf het eerste moment de hele kamer door loopt, alsof ze al weken niets anders doet, voelt het toch een beetje als opscheppen..

Iets is er anders

Afgelopen zondag ben ik in de ochtend gaan sporten en ik kwam precies op tijd thuis om Evi’s eerste losse pasjes te zien. Ik zag iets aan haar wat anders was.. ze liep los. Wauw wauw wauw riep ik uit in tonen die ik tot nu toe nog niet had gehaald en ik bleef Jacco maar aantikken tot hij het ook zag. Tot nu toe liep Evi al langs de bank en salontafel, langs ons als wij weer eens languit op de grond lagen om haar te entertainen en zelfs de kinderstoel van de Ikea diende als loopwagentje en werd de hele kamer en keuken doorgeschoven, maar loslopen had ze tot nu toe nog niet gedaan. Mega trots was (en ben) ik dus ook nu ze dat ineens kan. En dat loslopen doet ze al meteen heel goed. Ik bedoel, we weten niet wat we zien..

Opschepperij

Maar wat is dat toch, dat gevoel wat ik krijg als ik trots vertel dat Evi al meteen de hele kamer doorloopt, zelf omdraait en er ook nog een klein dansje ingooit? Toen ik het vertelde tegen een vriend voelde het als opscheppen. Alsof ik er een wedstrijd van maakte over welke afstand onze kleine smurf al zelfstandig waggelend af kan leggen. ‘Het is echt zo, Evi laat nog eens zien!’

Ik heb er wel eens vaker last van, van dat gevoel van opscheppen. Ik krijg dat ook als mensen opmerken dat Evi altijd zo vrolijk is, en zo makkelijk. En ook als ik vertel dat Evi 9 van de 10 nachten doorslaapt, al vanaf dat ze 10 weken is. Het voelt op de een of andere manier niet altijd goed om te vertellen, zeker niet als het bij een ander juist heel anders gaat, en vaak zeg ik er dan ook iets bij als: ‘Nou ze kan ook goed boeven hoor! En ze kan ook flink mopperen. En we liggen ook wel eens 2,5 uur in de nacht wakker hoor!’ om haar ‘perfecte-kind-imago’ soort van te compenseren met ‘duivels-kinder-gedrag’.. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Onzeker

Voordat ik moeder werd heb ik wel 1000x gezegd dat ik hoop nooit zo’n opschepperige moeder te worden die de prestaties van haar kind continu vergelijkt met die van een ander. Nu ik eenmaal moeder ben merk ik dat ik enorm trots kan zijn om de kleinste dingen. Evi die kruipt, Evi die uit zichzelf gaat zitten, Evi die in haar handjes klapt, alles vind ik knap. Maar ik merk ook dat ik onbewust en ongewild Evi’s ontwikkeling vergelijk met andere kinderen van haar leeftijd en dat ik daar wel eens onzeker van word, terwijl ze prima op schema ligt. En ik zeg ook altijd tegen mezelf dat ik me niks van een ander moet aantrekken, want over 18 jaar staan ze allemaal met elkaar in de kroeg en kunnen ze allemaal lopen en zelf hun jas aantrekken. Tegenstrijdige gedachtes dus, die ik maar eens los moet gaan laten.

Let it go

Vanaf nu ga ik dus proberen die gevoelens van opschepperij los te laten en juist vol trots vertellen over alle sprongetjes en ontwikkelingen die Evi doormaakt, zonder compenserende woorden en zonder te vergelijken met een ander, want ik ben ook echt mega trots op ons kleine meisje en ze doet het ook nog eens super goed! Dus bij deze: Ja, Evi is bijna altijd vrolijk. Ja, Evi slaapt 9 van de 10 nachten door en wordt vaak pas rond 09:00u wakker en ja, ze loopt al vanaf het moment dat ze los kan lopen de hele kamer rond alsof ze al weken niet anders doet, punt.

Zo, dat voelt goed!

Hoe is dat bij jullie? Voelt het ook als opscheppen wanneer je trots over je kind vertelt? Of heb je juist het idee dan anderen altijd zo opscheppen en er een wedstrijd van lijken te maken? Ik ben daar heel benieuwd naar! Laat het me weten in een reactie πŸ™‚