DIY-cadeautip voor opa’s en oma’s: Fotoafdruk op hout

Afgelopen weekend waren zowel mijn schoonmoeder als mijn eigen vader jarig, dus ik wilde graag iets namens Evi knutselen. Nu ben ik daar niet zo’n held in, maar via Pinterest vond ik een erg leuk DIY-cadeautip die ik heel graag eens uit wilde proberen.

Fotoafdruk op hout

Nu ik moeder ben moet ik er toch echt aan geloven; ik moet aan de knutsel. Evi is nog maar één jaar, dus echt zelf knutselt ze nog niet, maar voor verjaardagen van bijvoorbeeld opa’s en oma’s vind ik het wel heel leuk om namens Evi iets te maken. Toen Evi 1 week oud was, was Jacco jarig en toen heb ik een afdruk van haar voetje gemaakt en ingelijst. En afgelopen verjaardag van Jacco ben ik ook aan de slag gegaan om iets leuks te maken samen met Evi. En voor mijn eigen oma hebben we Evi een potlood in handen gegeven met een A4-vel voor zich, maar omdat ze meer bezig was met het potlood opeten dan er mee op het vel te krassen, was dat niet bepaald een succes. Voor de verjaardagen van mijn schoonmoeder en eigen vader wilde ik nu wel eens iets leuks en blijvends maken. Een korte zoektocht op Pinterest bracht het volgende idee; DIY-foto-op-hout. Kei leuk, makkelijk en ook nog eens goedkoop. Aan de slag dus. Ik ben echter iets anders dan het voorbeeld op Pinterest te werk gegaan:

Benodigdheden

  • Stuk hout. Zorg dat het hout een glad oppervlak heeft.
  • Een op normaal papier geprinte foto. Zorg dat je de foto op de computer spiegelt als er iets van tekst op staat.
  •  Deco Varnish, te koop bij de Action voor nog geen €2.
  • Een kwast.
  • Pasje o.i.d. om de foto op het hout glad te strijken.
  • Een sponsje
  • Water

Zo ga je te werk.

cof

Zoek een mooi stuk hout uit, zaag het op maat, schuur het zo nodig glad. Wij hadden nog wat resten Douglas-hout liggen van onze overkapping die perfect waren voor de langwerpige foto’s die ik had uitgezocht. Deze moest ik wel even opschuren om ze glad te maken.

cof

Vervolgens heb ik alle benodigdheden bij elkaar gezocht. De krant gebruikte ik als beschermende ondergrond voor de tafel.

cof

Omdat de foto’s net een ander formaat hadden als de stukken hout, heb ik die eerst op maat geknipt.

cof

Dan heb ik zowel het stuk hout, als de foto ingesmeerd met een laag Deco Varnish.

cof

De foto legde ik op het stuk hout. Met een oud pasje streek ik het voorzichtig glad, zodat alle eventuele luchtbellen er onder uit waren.

cof

Je ziet al een beetje dat de inkt zich aan het hout gaat hechten.

cof

cof

Hetzelfde deed ik bij de tweede foto.

cof

En nu maar laten drogen.

cof

Ik heb de blokken hout met de foto’s een hele dag laten drogen. Daarna heb ik een vaatdoek (kan ook met een sponsje) nat gemaakt (niet te nat) en ben voorzichtig gaan wrijven tot het papier los liet. Met mijn vingers wreef ik de laatste restjes papier er vanaf.

cof

En dit is het resultaat. Helaas was het oppervlak van het linker stuk hout toch niet helemaal vlak en dat zie je, maar desalniettemin vind ik het heel leuk gelukt. Wel zal ik de volgende keer voor ander hout kiezen, omdat het Douglas-hout toch wel erg ribbelig en onregelmatig is.

cof

Als laatste heb ik nog een laagje Deco Varnish over de fotoafdrukken gesmeerd om de afdruk te beschermen. Dat kan ook met vernis.

De oma en opa van Evi vonden het beide een heel leuk cadeau en ze hebben een mooi plekje gekregen!

Leuke DIY-tip toch? Ben jij van plan om dit ook eens te maken? Wat vinden jullie van het resultaat? En wat voor cadeautjes maken jullie namens, of met jullie kinderen? Laat het me weten in een reactie 🙂

Tweedehands: Krijg de kleertjes

Een hele tijd geleden hoorde ik voor het eerst over ‘Krijg de kleertjes’, een online ruilplatform voor baby- en kinderkleding waar je kleine is uitgegroeid of kleding die je je kind niet (meer) aan wil doen. Klinkt interessant, maar nog interessanter is het feit dat iemand een dorp verderop bij ons eens in de maand een heuse ruilochtend organiseert.. 

Baby- en kinderkleding ruilen

Ik, als inmiddels groot fan van tweedehands babykleding, had hier wel oren naar. Online kleding ruilen lijkt me toch een heel gedoe en hoe weet je nu zeker dat je de kleding die je terug krijgt ook echt mooi vindt? Tijdens zo’n ruilochtend kun je precies uitzoeken wat je wel en wat je niet mooi vindt.

Hoe werkt het?

Het concept ‘Krijg de Kleertjes’ is op 12-12-’12 opgericht en bestaat dus 5 jaar. Dat werd door de vrijwilliger uit het dorp verderop feestelijk aangekondigd via een Facebook-evenement, waar een vriendin ons samen aanmeldde. Vervolgens kreeg ik een mailtje met de uitleg over hoe het concept werkte.

De kledingstukken moeten gewassen en gevouwen ingeleverd worden. Die worden dan gecontroleerd en geteld terwijl je ‘winkelt’. Lever je 10 kledingstukken in, dan mag je ook 10 kledingstukken uitzoeken, ongeacht de soort kleding. Zo mag je bijvoorbeeld 10 shirts ruilen voor 10 broeken.

Als je maar 6 voor jou geschikte kledingstukken vindt, hoe je ook maar 6 kledingstukken in te leveren en neem je er weer 4 mee naar huis. Die kun je dan de volgende keer weer inleveren, als het aanbod weer is veranderd. Ideaal dus!

Wat ik mee terug nam

Thuis had ik de bak babykleding van zolder gehaald en 16 kledingstukken uitgezocht die ik een eventuele tweede baby niet meer aan wil geven. Dat vond ik wel even voldoende. Ik leverde mijn kleding in en zocht het volgende uit:

cof

Een stoer blauw rokje met wat franjes aan de onderkant en een shirtje met stippen.

cof

Een stretch broekje van de Zeeman, die ik al in twee kleinere maten voor Evi heb gehad (hele fijne broekjes!) en een wit met roze gestreept shirt van Lief!

cof

Een paars rib-rokje. Of ik dit rokje Evi aan zal trekken weet ik nog niet, ik vind het denk ik toch iets te tuttig.. Mocht ik het toch niet gebruiken dan ruil ik het de volgende keer weer in. Handig toch?!

cof

Een lekkere, simpele joggingbroek. Ideaal voor de zondagen in huis. Dan kan ze lekker spelen in deze warme joggingbroek.

mde

Nog een leuk blauw broekje. Wel in maatje 74, dus die zal ze nog maar even aan kunnen. Deze ruil ik dan waarschijnlijk de volgende keer ook weer in.

cof

Dit rokje en vestje heb ik meer uitgezocht voor de carnaval. Mijn idee is nu om Evi als omaatje te verkleden. Nog een beige maillot en hoge sokken eronder en iets van een bril met touwtjes eraan en het plaatje is compleet. Maar misschien verander ik nog van gedachten en wordt het iets totaal anders. Dit heb ik in ieder geval alvast in huis.

cof

En als laatste heb ik nog een extra winterjas uitgekozen. Die ze nu heeft moet toch ook een keer in de was, dus ik moet wel iets hebben om af te wisselen.

Uiteindelijk heb ik dus 10 kledingstukken uitgekozen. Van de 16 die ik had ingeleverd mocht ik er 6 weer mee naar huis terug nemen. Die kan ik dan de volgende keer weer inleveren :).

Al met al was het een geslaagde ochtend en ik wil volgende maand zeker ook weer gaan. Hebben jullie ervaring met ‘Krijg de Kleertjes’? Is er bij jullie in de buurt ook iemand die zo’n ruilochtend organiseert of heb je online pakketten kleding geruild? Hoe is dat bevallen? Laat het me weten in een reactie 🙂

Opschepperige mama?

Hoera, Evi loopt! Deze mama is zo trots als een pauw! Maar wanneer ik vertel dat Evi al vanaf het eerste moment de hele kamer door loopt, alsof ze al weken niets anders doet, voelt het toch een beetje als opscheppen..

Iets is er anders

Afgelopen zondag ben ik in de ochtend gaan sporten en ik kwam precies op tijd thuis om Evi’s eerste losse pasjes te zien. Ik zag iets aan haar wat anders was.. ze liep los. Wauw wauw wauw riep ik uit in tonen die ik tot nu toe nog niet had gehaald en ik bleef Jacco maar aantikken tot hij het ook zag. Tot nu toe liep Evi al langs de bank en salontafel, langs ons als wij weer eens languit op de grond lagen om haar te entertainen en zelfs de kinderstoel van de Ikea diende als loopwagentje en werd de hele kamer en keuken doorgeschoven, maar loslopen had ze tot nu toe nog niet gedaan. Mega trots was (en ben) ik dus ook nu ze dat ineens kan. En dat loslopen doet ze al meteen heel goed. Ik bedoel, we weten niet wat we zien..

Opschepperij

Maar wat is dat toch, dat gevoel wat ik krijg als ik trots vertel dat Evi al meteen de hele kamer doorloopt, zelf omdraait en er ook nog een klein dansje ingooit? Toen ik het vertelde tegen een vriend voelde het als opscheppen. Alsof ik er een wedstrijd van maakte over welke afstand onze kleine smurf al zelfstandig waggelend af kan leggen. ‘Het is echt zo, Evi laat nog eens zien!’

Ik heb er wel eens vaker last van, van dat gevoel van opscheppen. Ik krijg dat ook als mensen opmerken dat Evi altijd zo vrolijk is, en zo makkelijk. En ook als ik vertel dat Evi 9 van de 10 nachten doorslaapt, al vanaf dat ze 10 weken is. Het voelt op de een of andere manier niet altijd goed om te vertellen, zeker niet als het bij een ander juist heel anders gaat, en vaak zeg ik er dan ook iets bij als: ‘Nou ze kan ook goed boeven hoor! En ze kan ook flink mopperen. En we liggen ook wel eens 2,5 uur in de nacht wakker hoor!’ om haar ‘perfecte-kind-imago’ soort van te compenseren met ‘duivels-kinder-gedrag’.. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Onzeker

Voordat ik moeder werd heb ik wel 1000x gezegd dat ik hoop nooit zo’n opschepperige moeder te worden die de prestaties van haar kind continu vergelijkt met die van een ander. Nu ik eenmaal moeder ben merk ik dat ik enorm trots kan zijn om de kleinste dingen. Evi die kruipt, Evi die uit zichzelf gaat zitten, Evi die in haar handjes klapt, alles vind ik knap. Maar ik merk ook dat ik onbewust en ongewild Evi’s ontwikkeling vergelijk met andere kinderen van haar leeftijd en dat ik daar wel eens onzeker van word, terwijl ze prima op schema ligt. En ik zeg ook altijd tegen mezelf dat ik me niks van een ander moet aantrekken, want over 18 jaar staan ze allemaal met elkaar in de kroeg en kunnen ze allemaal lopen en zelf hun jas aantrekken. Tegenstrijdige gedachtes dus, die ik maar eens los moet gaan laten.

Let it go

Vanaf nu ga ik dus proberen die gevoelens van opschepperij los te laten en juist vol trots vertellen over alle sprongetjes en ontwikkelingen die Evi doormaakt, zonder compenserende woorden en zonder te vergelijken met een ander, want ik ben ook echt mega trots op ons kleine meisje en ze doet het ook nog eens super goed! Dus bij deze: Ja, Evi is bijna altijd vrolijk. Ja, Evi slaapt 9 van de 10 nachten door en wordt vaak pas rond 09:00u wakker en ja, ze loopt al vanaf het moment dat ze los kan lopen de hele kamer rond alsof ze al weken niet anders doet, punt.

Zo, dat voelt goed!

Hoe is dat bij jullie? Voelt het ook als opscheppen wanneer je trots over je kind vertelt? Of heb je juist het idee dan anderen altijd zo opscheppen en er een wedstrijd van lijken te maken? Ik ben daar heel benieuwd naar! Laat het me weten in een reactie 🙂

 

5x Wat ik als moeder nooit zou doen, maar toch doe

Je kent ze wel, die artikelen waarin moeders omschrijven wat voor voornemens over het opvoeden ze hadden voordat ze moeder werden, maar die ze nu toch anders doen. Daar komt er vandaag nog eentje van bij, namelijk die van mij.

Altijd met Evi mee eten, samen aan tafel

Ik nam me voordat ik moeder werd voor om tijdens de verschillende eetmomenten overdag altijd bij Evi aan tafel te gaan zitten en dan ook zelf mijn boterhammen, fruit of avondeten te eten. Nou dat gebeurt dus echt niet altijd zo. Wanneer Evi in de ochtend haar boterhammen krijgt, zit ze even vast in haar stoel en kan ze geen kant op. Handig, want dan kan ik bijvoorbeeld nog even snel de vaatwasser leegruimen. Evi vindt de vaatwasser namelijk heel interessant en als ik die uitruim moet ik haar er continu van weghalen. Ze leunt op de rekjes en er staan messen in, dus ze mag er gewoon niet aankomen van ons. Niet dat zij zich iets van ons ge-‘nee!’ aantrekt, met als gevolg dat ik wel 17 keer op en neer naar de woonkamer loop met Evi onder mijn armen om haar weg te zetten. Fijn voor de stappenteller, maar het duurt zo wel heel lang voordat ik de vaatwasser heb uitgeruimd. Dus dan stel ik mijn eigen ontbijt even uit en geef Evi haar boterhammen, terwijl ik binnen 5 minuten de vaatwasser heb uitgeruimd.

Consequent zijn, niet haar zin geven als ze huilt

Dit is toch wel een van de belangrijkste punten van de hele opvoeding als je dat zo overal leest. En daar ben ik het ook wel mee eens hoor, maar helaas lukt het niet altijd om even consequent te zijn. Zo was Evi vanochtend haar boterhammen aan het eten en ze bleef maar mopperen tot ik me ineens bedacht dat ze wel eens dorst zou kunnen hebben (echt, het zou zoveel makkelijker zijn als ze al kon praten..). Terwijl ze aan het eten was, zet ik haar haar drinkbeker met wat water voor. Het blijkt inderdaad dat ze dorst had, want ze pakt ze beker meteen bij de oren, werkt het stuk boterham waar ze op aan het knauwen was vakkundig naar buiten en wil gaan drinken. Maar ho eens even, dat wil ik dus niet hebben, dat zomaar uit de mond laten vallen van je eten. Dus ik pak de beker water af, zonder dat ze een slok heeft genomen en wijs naar de zompige boterham die op haar tafeltje ligt, “Eerst die opeten dame!”, waarop ze in een enorme huilbui uitbarst. Oeps, ze heeft echt heel erge dorst (slechte moeder!). Ik wil aan de ene kant meteen haar water geven, maar aan de andere kant wil ik ook dat ze leert dat ze geen eten uit haar mond mag laten vallen en dat ze dat stukje boterham eerst op moet eten. En ik wil laten zien dat ze met dat gehuil niks voor elkaar krijgt.. Beetje teveel ineens misschien en ze moppert al even. Dus ik heb haar na een kort, maar krachtige huilbui haar water gegeven.

Nu is dit maar een klein voorbeeld, maar er zijn meerdere momenten dat ik niet consequent kan blijven, omdat ik zelf niet doorheb wat Evi wil, of simpelweg omdat ik geen zin heb ik een huilbui. Kennen jullie vast wel toch?

Hele avonden knuffelen en kroelen met je kind

Toen Evi nog niet was geboren, vond ik het altijd jammer en een beetje raar als vrienden van ons hun kind ’s avonds gewoon op tijd op bed legden. “Hij is toch nog niet moe? Laat hem toch nog even opblijven, lekker knuffelen en spelen met hem. Het is niet zo dat hij morgen naar school moet”. Dat waren toen een aantal van mijn gedachten.. Ja ik weet het, stom gedacht.

Maar ik dacht echt dat ik, als ik eenmaal moeder zou zijn, de hele avond met mijn kleine zou willen spelen, knuffelen en kroelen. Dan slaapt ze maar bij mij, lekker op de bank. En toen Evi nog een klein baby’tje was deed ik dat ook wel eens, maar eerlijk, ik vind het heerlijk als ze nu gewoon om 19u naar bed gaat. Ik ben de hele dag al met Evi in de weer, als ik niet aan het werk ben. Superleuk hoor, en ik speel en knuffel dan genoeg met haar, maar het is ook echt fijn als ze eenmaal op bed ligt. Dan hebben Jacco en ik nog de hele avond voor onszelf, wat echt een luxe is! Weer een voornemen aan flarden dus.

Niet met je telefoon bezig zijn bij je kind

Ik zal het maar meteen opbiechten, ik doe het wel. En ook te veel. Dat moet minder, want ik heb er echt een hekel aan en het is zo nutteloos! Die tijd kan ik dus beter besteden door bijvoorbeeld met Evi te gaan spelen, wandelen of kroelen. Punt van verbetering dus, waar ik echt op wil gaan letten de komende tijd! Hebben jullie ook last van nutteloos geswipe op je telefoon waar je kind bij is? Of leggen jullie je telefoon makkelijk weg?

Iedere dag voorlezen

Voorlezen vind ik echt heel belangrijk. Zelf was ik vroeger gek op lezen en heb ik de halve bibliotheek gelezen en kon ik uren ‘verdwalen’ in een boek, heerlijk. Dat wil ik ook graag voor Evi En het is ook gewoon supergoed voor de taalontwikkeling. Dus ik ga mijn kind iedere dag voorlezen, dacht ik.

In de praktijk: ik lees Evi maar weinig voor. Toen ze zo’n vier maanden oud was heb ik langs haar bed gezeten en een verhaaltje van ‘Otje’ voorgelezen, what was I thinking? Dat snapt ze toch nog helemaal niet, ze is nog maar een ieniemienie baby. In de bieb heb ik vervolgens een speciaal zwart-wit boekje voor baby’s gehaald en haar daar mee laten spelen, en ik benoemde dan de verschillende dingen die in dat boekje stonden, zodat ik met haar dat boekje ‘las’. Nu doe ik dat soms ook met prentenboeken, maar meestal wil ze liever zelf het boek open en dicht doen, dan dat ze rustig blijft luisteren en dan geef ik het na een paar minuten maar op. Ach, ik probeer het wel, alleen nog niet iedere dag.

Dit waren mijn voornemens voor als ik moeder zou worden. Wat namen jullie je voor wat je nu ook anders doet? Ik ben heel benieuwd! 🙂

Naamkeuze; hoe kies je een naam voor je kind?

Wij hadden al voor ik zwanger werd een meisjesnaam gekozen, maar die naam was niet Evi. Waarom we uiteindelijk toch voor Evi hebben gekozen en niet voor onze eerste keuze zijn gegaan vertel ik vandaag. Hoe hebben jullie de naam voor je kind gekozen?

Onze eerste keuze als het een meisje zou worden

Jacco en ik hadden besloten dat we graag een kindje wilden. Na een weekendje weg met de scouting in september 2015 zou ik stoppen met de pil en hoopten we dat ik snel zwanger zou raken. We hadden niemand verteld over onze plannen, want we wilden dat het een complete verassing zou zijn voor iedereen als ik eenmaal zwanger mocht worden.

Tijdens dat weekendje weg zaten we met een grote groep vrienden wat te drinken voor onze tent en we waren allemaal al goed aangeschoten toen er een nichtje van een van onze vrienden langskwam. Ze stelde zich voor en ik hoorde haar naam en ik zei zoiets als; “Wat een leuke naam”. Jacco hoorde ook haar naam en riep zowat achter iedereen zijn rug om naar mij dat hij dat ook een hele leuke naam vond. Écht heel leuk benadrukte hij wel 3 keer. Iedereen had het kunnen horen dat wij het daar zo over eens waren, maar niemand viel het op, want iedereen was aangeschoten en niemand wist van onze plannen. Later, toen ik Jacco alleen sprak wisten we allebei, als ik zwanger zou zijn en het zou een meisje zijn, dan zou ze Elin gaan heten.

Ik stopte na dat weekend met de pil en zo’n zes maanden later had ik een positieve test in handen. Een week of achttien later hoorden we dat ik in verwachting was van een meisje, ín verwachting van Elin. De naam stond namelijk al een tijdje vast.

Twijfels

Maar ik kreeg steeds meer twijfels over de naam. Ja, ik vond het een leuke naam, maar ik had geen enkele andere naam overwogen, terwijl ik vroeger zoveel namen leuk vond. Welke meisjesnamen zijn er nog meer? Is er niet een naam die ik nóg leuker vind? En zo kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik spijt zou gaan krijgen van deze naam. Ik durfde mijn twijfels eerst niet uit te spreken naar Jacco, omdat hij deze naam meteen leuk vond, en goed is goed; “Waarom zou je dan nog op zoek gaan naar een andere naam?”.

twijfel-over-sollicitatie-mamalifestyleblogBij een vriendin zag ik een geboortekaartje van iemand die hun dochter ‘Evi’ hadden genoemd en ik vond dat meteen een superleuke, stoere, frisse meisjesnaam. Ik zei tegen Jacco dat ik Evi ook een leuke naam vond en ik sprak mijn twijfels over de naam Elin uit en legde uit waarom ik die twijfels had en dat ik er al een tijdje mee liep. We besloten die middag om allebei een lijstje met meisjesnamen te maken, zonder van elkaar te zien welke en die dan aan elkaar voor te leggen. Op internet zocht ik naar korte, stoere meisjesnamen en schreef de namen die ik leuk vond op. Zo weet ik nog dat ik, naast de namen ‘Elin’ en ‘Evi’ de namen ‘Cato’, ‘Aaf/Ava’ en ‘Noor’ opschreef.  Jacco zocht ook namen op en zo hadden we na een uurtje zoeken allebei een lijstje die we aan elkaar voorlazen.

Ik las mijn lijstje voor en Jacco zei welke hij leuk vond en welke niet (meer niet dan wel) en ik deed dat bij het lijstje van Jacco. Aan het einde van de middag hadden we twee namen over en je raadt natuurlijk al welke twee… Juist, Elin en Evi.

Evi wint het van Elin

Naarmate de weken van mijn zwangerschap vorderden, werd het voor mij steeds duidelijker dat onze dochter Evi moest gaan heten in plaats van Elin. Hoewel ik Elin nog steeds een leuke naam vond, ik kreeg bij Evi een veel beter gevoel en het past ook zo goed bij haar achternaam. Echt zo’n gevoelsmatig iets was dat, wat ik verder niet kan uitleggen. Jacco vond de naam Evi gelukkig ook leuk, maar hij moest er nog even aan wennen, omdat we al die tijd al Elin in ons hoofd hadden. Ik probeerde hem niet te pushen, want het is niet een keuze die ik alleen maak en we moeten er allebei achterstaan, maar ik wilde inmiddels echt niet meer voor Elin kiezen. Ik was dus ook erg blij toen Jacco op een dag zei dat hij beide namen nog eens had overdacht en hij ook voor Evi koos.

En zo gebeurde het. Elin werd Evi en we zijn tot op de dag van vandaag superblij met onze keuze! Niet lang na de geboorte van Evi zijn er drie Elin’s geboren bij mensen die we in meer of mindere maten kennen en maar één Evy, met een ‘y’ dus niet precies hetzelfde. Niet dat me dat nou heel veel uitmaakt, maar ik ben daarom toch blij dat we nog van naam zijn veranderd :).

Hoe hebben jullie de naam voor je kind gekozen? Wisten jullie al meteen hoe hij/zij moest gaan heten, of is dat tot op het einde overwegen geweest? Ik ben heel benieuwd welke keuzes jullie hebben gemaakt en hoe jullie kind(eren) heten! Laat het me weten in een reactie 🙂

Tweedehands vondsten #3

Afgelopen week heb ik bij een tweedehands winkel weer leuke kleding voor Evi gekocht. Een aantal vestjes, een broek en zelfs een winterjas voor komend jaar en dat alles voor weer een hele mooie prijs!

Dubbel draaihek vol baby en kinderkleding

In deze tweedehands kledingzaak ben ik al eerder geweest met mijn moeder en ik wilde er heel graag weer naar terug omdat ik er de vorige keer zo leuke kleding had gevonden. En dus ben ik er afgelopen weer naar toe gegaan en ze hadden nog steeds dat dubbele draaihek vol baby- en kinderkleding. Dit is wat ik kocht:

cof

Een leuk groen vestje van de Wibra, met glimmende knopen in maatje 86. Evi zit nu in maatje 74 of 80, maar ik probeerde toch of ze het misschien al aan kan..

cof

Ja, veel te groot dus nog. Die gaat nog even de kast in. Ik betaalde hier ongeveer €2 voor.

cof

Een lichtblauwe spijkerbroek van de Hema, ook maat 86. Leuk voor in het voorjaar. Voor de broek betaalde ik ongeveer €1.

cof

Hoe leuk is dit stoere jurkje van Bakkaboe wat ik voor ongeveer €2,50 kocht? Ook in maatje 86, maar ik ga van de week ook proberen of ze deze misschien nu al past en anders kan ze het in het najaar aan.

cof

Ook van Bakkaboe, een colbertje in maatje 86. Superleuk voor op een jurkje! Hier betaalde ik een kleine €2 voor.

cof

En nog een vestje. Deze is van het Italiaanse merk Coccodé Firenze en ik vind het echt een schattig, meisjesachtig en net vestje, wat ook nog eens goed warm aanvoelt. Leuk voor naar een feestje of voor bijvoorbeeld kerst. Het is maat 92, dus deze blijft nog even in de kast hangen. Ook dit vestje heeft me iets van €2 gekost.

cof

Een winterjas voor Evi voor komend jaar is ook al binnen. Dit was het eerste wat ik zag aan het rek, maar omdat het maat 92 is twijfelde ik even, maar ik dacht; ‘Ik kan het maar vast hebben’. Het jasje kostte slechts €4,50 en het ziet er nog uit als nieuw. Het is van het merk Lupilu, wat ze bij de Lidl verkopen. En ik hoor het mezelf nog zeggen; “Ik ga mijn kind geen roze aan doen, het wordt geen meisjes-meisje”, maar ik vind dit wel echt een superleuke jas en ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik al die roze en meisjesachtige kleertjes ook gewoon heel leuk vind ;).

Dit waren mijn vondsten deze keer en ik weet niet meer hoeveel ieder kledingstuk per stuk heeft gekost, maar ik was een totaal van €15,50 kwijt. Geweldig toch? En ook al is het tweedehands, ze kunnen allemaal nog makkelijk een, of misschien wel twee, rondes mee! Je ziet het er niet van af toch?

Nog een cadeautje van mijn moeder

Mijn moeder kwam ook nog met iets leuks aan afgelopen week. Via Facebook heeft ze mee geloot voor gratis tweedehands kleding die iemand weggaf en ze heeft een aantal dingen gewonnen voor Evi, super lief!

cof

Regenlaarsjes in maat 21, hele leuke rode met bloemen. Ik heb vorige keer bij die tweedehands kledingzaak al regenlaarsjes in maat 20 gekocht, dus deze kan ze daarna aan (als ze niet te snel groeit ;)). Leuk voor straks tijdens de wandelingen over modderige bospaden!

cof

Een knalroze bodywarmer en ik vind hem kei leuk! Handig voor in de lente en zomer. Het is maat 80, dus die zal ze misschien nu al, en anders zeker binnenkort aan kunnen.

cof

Dit jasje vind ik echt hélemaal geweldig! Zo leuk dat blauw met die witte stippen en die knoopjes. Ook dit jasje is maat 80 en ik hoop dat Evi niet ineens mega hard groeit, want dan kan ze het misschien maar even aan. Dat zou jammer zijn van dit superleuke jasje!

 

Kopen jullie wel eens kleding voor je kind bij een tweedehands winkel? Wat zijn jullie beste aankopen geweest? Ik ben benieuwd! Laat het me weten in een reactie 🙂

 

Wat ik zoal kijk op Netflix

Net zoals half Nederland hebben ook wij een abonnement van Netflix. Wat kijk ik zoal en wat zijn mijn favoriete series? 

Films en series

Ik ben geen echte filmliefhebber, maar af en toe vind ik het wel gezellig om samen met Jacco een filmpje te kijken. En sommige films wil ik juist alleen kijken, omdat ik weet dat hij ze toch niet leuk vindt. Zo heb ik dat ook met series; sommigen kijken we samen, andere kijk ik alleen.

Films en series die we samen keken:

  • Mindhorn. Deze film kwam ik toevallig tegen op Netflix. Ik hou wel van die Engelse films, en deze is echt enorm flauw, maar we vonden hem allebei erg grappig. Zeker een tip dus als je van flauwe Engelse humor houdt.
  • Cabaret. Laatst keken we nog Hans Teeuwen met Spiksplinter, Bert Visscher (waar we binnenkort van naar een voorstelling gaan) en we vinden Ronald Goedemondt ook heel grappig. Dus als we niks kunnen vinden om samen te kijken, zetten we vaak iets van cabaret op.
  • Outlander. Deze serie is gebaseerd op de boeken van Diana Gabaldon. Ik keek deze serie eerst alleen, maar Jacco vond het ook wel interessant en nu kijken we het samen.
  • Tales of Irish Castles en soortgelijke series. Jacco is gek op kastelen. Op vakantie bezoeken we altijd wel minimaal een kasteel en op Netflix staan veel afleveringen over kastelen uit Ierland en Engeland. Zelf vind ik het ook wel leuk om deze series mee te kijken. Inmiddels hebben we ze allemaal wel gehad.

Wat we samen nooit afkeken

We zijn ook aan een aantal series begonnen en hebben die nooit afgekeken. Dat kwam eigenlijk altijd door mij, want op de een of andere manier heb ik er na een tijdje geen zin meer in om te kijken. Stom, maar Jacco kijkt ze dan zelf ook niet verder af..

  • Prison Break. Iedereen kent deze serie wel. Ik vond het gewoon té spannend en dan kan ik er niet meer relaxed naar kijken. Zo stom, maar ik kan er niks anders van maken.
  • Breaking Bad. Iedereen had het over deze serie en ik vond het ook echt wel leuk, maar op een gegeven moment had ik er gewoon geen zin meer in. Ook mee gestopt dus.
  • Outlander. Nee geintje, die blijf ik wel kijken, maar Jacco denkt dat die ook in dit rijtje zal vallen, omdat we al heel lang niet meer hebben gekeken. Van het weekend maar weer wat afleveringen kijken dus.

Wat ik zelf kijk

Sommige films en series kijk ik alleen, omdat ik weet dat Jacco en niet veel om geeft. Ik kijk ze dan meestal als hij een avondje weg is of overdag als Evi slaapt.

  • New Girl. Zo leuk deze serie! I love Jess en ik ben stiekem een beetje verliefd op Nick.
  • Grace and Frankie. Dit is echt een van mijn favorieten! Twee dames op leeftijd komen er achter dat hun mannen een verhouding met elkaar hebben en dan zijn ze op zichzelf aangewezen. Echt hilarisch deze twee bij elkaar. Aanrader!!
  • Modern Family. Ook een geweldig leuke serie en het mooiste is, ik ben pas bij seizoen 5, aflevering 6 en momenteel staan er 8 seizoenen op Netflix. Ik kan dus nog wel even vooruit.
  • Documentaires zoals Africa en Planet Earth. Ik keek vroeger al graag naar natuurdocumentaires op National Geographic Channel of Discovery en nu vind ik het soms nog steeds leuk om een documentaire te kijken. Vooral Africa vond ik erg mooi!
  • Call the Midwife. Dramaserie over een groep vroedvrouwen in het Londense East End in de jaren 50 en 60 van de 20ste eeuw. Ik hou wel van het ouderwetse sfeertje in deze serie, maar ik heb het ook al een tijdje nier meer gekeken.

Er zijn ook een aantal titels die ik keek, maar die helaas van Netflix zijn afgehaald. Zo keek ik onder andere Downton Abbey en The Tudors. The Tudors was ook een van mijn favorieten en ik kwam er te laat achter dat het van Netflix zou verdwijnen, dus ik heb helaas maar 1 seizoen gezien.

Zo wilde ik ook nog de film ‘The Other Boleyn Girl‘ kijken (wat ook over het Tudor tijdperk gaat), maar ondanks dat deze heel lang in ‘mijn lijst’ heeft gestaan, heb ik hem niet op tijd gekeken en was hij ook ineens van Netflix verdwenen.

Wat nu nog op ‘mijn lijst’ staat

Op mijn lijst staan nog een heleboel series. Steeds als ik iets interessants tegenkom zet ik het op mijn lijst, zodat ik het later nog eens kan bekijken of ik het iets vind.

  • Zo vond ik onlangs de film ‘Alias Grace‘. Het boek heb ik een aantal jaren geleden op vakantie gelezen nadat ik het bij een garageverkoop ergens in Luxemburg had gekocht tijdens een wandeltochtje door het dorp waar we op de camping stonden. Ik heb dat boek toen in een ruk uitgelezen en ik was dus ook blij verrast toen ik zag dat er ook een film van is. Deze moet ik niet te lang ongezien op mijn lijstje laten staan, anders verdwijnt ook deze te snel
  • Ook ‘The Crown‘ staat in mijn lijst en naar wat ik begrijp is dit een erg goede serie. Onlangs is het tweede seizoen van start gegaan en dat is ook het eerste wat ik zie als ik Netflix open. Ook weer een Engelse serie.
  • Verder staan er nog ‘Reign‘ (net zoiets als The Tudors denk ik) op mijn lijst en ‘Anne with an E‘ lijkt me ook een mooie serie.

Zoals je ziet kijk ik graag historische- en comedy series, maar ben ik geen bingewatcher. Maar omdat series en films zomaar ineens kunnen verdwijnen van Netflix, zal ik toch wat vaker iets moeten kijken.

Wat kijken jullie zoal op Netflix? Of hebben jullie een abonnement bij een andere streaming dienst? En wat zijn jullie favoriete films of series? Laat het me weten in een reactie 🙂

 

 

Ode aan mijn vriendinnen

Afgelopen weekend heb ik, zoals ieder jaar, met mijn vriendinnen Sinterklaas en Kerst gevierd, oftewel: SinterKerst. En zoals ieder jaar, was het weer een supergezellige avond vol slappe, maar ook serieuze klets, veel gelach maar ook een traan en ik heb er van genoten! 

Carnavalsclubje

Toen ik zo’n 11,5 jaar geleden verkering kreeg met Jacco gingen we vaak stappen en in de kroeg ontmoette ik mijn vriendinnen (het lijkt wel een liefdesverhaal, maar dat is dit stiekem ook wel een beetje). Al vrij snel daarna mocht ik me aansluiten bij hun carnavalsclubje die onder de naam ‘Door Alcohol Krachtig’ door het leven ging en bouwden we een aantal jaren achter elkaar een carnavalswagen voor in de optocht.. Echt, ik hou van Brabant! Mooie tijden waren dat, maar iedereen studeerde af, of werkte al en het grote-mensen-leven begon langzaamaan zijn sporen te trekken. We hadden steeds minder tijd om een wagen te bouwen en bovendien zagen we het ook ineens niet meer zo zitten om die wagen in de kou in een oude stal met koeien (ja echt) te bouwen. Dus we besloten op ons hoogtepunt te stoppen en waren vanaf dat moment dus ‘gewoon een groepje vriendinnen’.

431352_3295659911948_1497801583_n.jpg

‘Crisis in de bouw, tijd veur meer vrouw’. Dit was de laatste wagen die we bouwden en zeg nou zelf, het is toch wel een plaatje? We werden er 5e mee in de optocht en dit was dus ook echt het hoogtepunt van ons carnavalsclubje 🙂

 

‘Vroeger’

In 2008 ben ik met mijn vriendinnen op vakantie geweest, met de bus naar Hongarije en dat vond ik echt de leukste vakantie ever! Daar hebben we zoveel gelachen en gedanst en gedronken ;). Maar ik wilde ook graag met Jacco op vakantie en dus koos ik er de jaren daarna voor om samen met hem alleen, of met Jacco en vrienden van de scouting (waar ik ook leiding was) op vakantie te gaan, wat ook erg gezellig was!

Met de scouting hadden we ook vaak scouting-gerelateerde weekendjes weg en soms kreeg ik wel eens een opmerking van mijn vriendinnen dat ze het jammer vonden dat ik vaker met die vrienden weg was dan met hun, maar eigenlijk werd ik daar dan meer boos van dan dat ik er begrip voor had. Ik mocht toch zeker zelf wel weten wat ik deed en ik hoef me daar toch niet voor te verantwoorden?

Echte vriendinnen

Afgelopen weekend hadden we weer onze jaarlijkse SinterKerst-avond met hapjes, drankjes en cadeautjes en ik keek daar al een hele tijd naar uit. Zo leuk met hen en het was ook echt een enorm leuke, gezellige avond waarop we veel hebben gepraat en sommigen van ons (ik ook) een traantje hebben gelaten, maar vooral een avond waarop we veel hebben gelachen en genoten. Ik wel in ieder geval en ik besef me de laatste tijd heel erg dat deze momenten en deze vriendinnen me zo enorm dierbaar zijn. Ik ben ze zo onwijs gaan waarderen de afgelopen jaren, want dit zijn échte vriendinnen, waar ik op terug kan vallen als er iets is, die me steunen en die er voor me zijn! Maar ook vriendinnen waar ik geheel mezelf kan zijn en waar ik heel veel mee kan lachen. Daar ben ik gezegend mee, want ik weet dat niet iedereen kan zeggen dat ze zulke goede vriendinnen hebben.

Ik begrijp de opmerkingen van ‘vroeger’, over het minder zien van hun nu veel beter, want je moet investeren in vriendschap en vroeger nam ik ze misschien iets te veel voor lief. Maar ik beloof dat ik in ze blijf investeren, want van dit gekke clubje meiden wil ik nog heel lang genieten!

Ff sentimenteel, maar wel gemeend

Dus bij deze, een ode aan de allerliefste, allergekste en allerleukste meiden die ik ken en dat we nog maar vele jaren zulke goede vriendinnen blijven met vele mooie en bijzondere momenten want ik hou van jullie allemaal! ♥

 

 

 

 

 

Fotograferen in de sneeuw

Gisteren viel er in het hele land een dik pak sneeuw en omdat sneeuw in Nederland vaak maar van korte duur is, wilde ik er optimaal gebruik van maken door te fotograferen. Hoe ging me dat af? Aan de hand van tips die ik las op de website van Laura Vink en CameraNu stelde ik mijn camera in en begon aan dit ‘nieuwe avontuur’, vanuit de woonkamer, vanachter het raam… 

Pyjamadag

Oké, echt helemaal optimaal heb ik die sneeuw niet benut. Als ik echt heel serieus zou zijn geweest, zou ik me goed hebben ingepakt, in de auto zijn gesprongen en naar de duinen zijn gereden voor wat mooie landschapsfoto’s. Maar ik had een pyjamadag ingelast en het was binnen zo lekker warm en cosy, dus ik zag het niet zitten om bewust de kou en nattigheid op te zoeken. En ze gaven ook nog eens kans op windstoten aan, dus ik had smoesjes genoeg voor mezelf om binnen te blijven. Onze tuin kleurde namelijk ook heel mooi wit en daar zou ik vast ook mooie kiekjes van kunnen schieten. En omdat ik vorige week de mezenbollen en het vogelhuisje weer uit de schuur had getrokken, waren er ook nog eens genoeg vogels in de tuin die ik op de gevoelige plaat kon vastleggen. Genoeg keuze aan onderwerp dus.

DSC_9298

Scherptediepte

Ik stelde de witbalans in op schaduw, omdat dat de witte kleur van de sneeuw beter tot zijn recht zou laten komen. Foto’s van sneeuw hebben vaak namelijk een blauwe gloed over zich. Door de witbalans in te stellen op bijvoorbeeld ‘schaduw’ geef je het beeld een ‘warmere’ kleur en is de sneeuw witter (zoals het in het echt ook is).

DSC_9321

Een ondergesneeuwd takje van onze druivenstruik. Leuk zo met die sneeuwvlokken op de achtergrond. Door een klein diafragma getal te kiezen (f5.6) krijg je een kleine ‘scherptediepte‘, wat ik altijd een leuk effect vind en waar je veel mee kan spelen. Zo kun je de voorgrond scherp maken met een onscherpe achtergrond, of andersom. Hieronder een ander voorbeeld.

DSC_9410DSC_9411

Bij de eerste foto heb ik scherp gesteld op het bloemetje en bij de onderste op de dooiende sneeuw op het takje. Met een klein diafragma-getal, en dus een grote diafragma opening kun je heel precies op een klein onderwerp scherpstellen. Zo lijkt je onderwerp los te komen van de achtergrond.

Sluitertijd

DSC_9325

In de A-stand op mijn camera kan ik het diafragma getal aanpassen en aan de hand daarvan wordt de sluitertijd automatisch aangepast, zodat er lang genoeg licht op de sensor valt voor een goed belichte foto. Nu stelde mijn camera bij een diafragma van f5 een sluitertijd van 1/13 sec in en kreeg ik bovenstaand beeld. Omdat dat een relatief lange sluitertijd is (zeker zonder standaard) is het beeld onscherp geworden, maar ik vond het effect van de vallende sneeuw wel mooi en daar wilde ik dus wat meer mee experimenteren. Nu heb ik alleen nog geen statief en moet dus vanuit de losse hand fotograferen, en ik snap nog niet precies wat nu de juiste diafragma- en belichtings- instellingen zijn om met een lange sluitertijd te fotograferen. Ik deed dus maar wat en onderstaande foto’s zijn het resultaat.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oké, te donker, te licht, te bewogen.. Totaal mislukt, op naar het volgende: vogeltjes.

Vogels

Wij hebben het geluk dat er bij ons in de tuin enorm veel verschillende vogels komen. Zo zijn er mezen, mussen, vinken, groenlingen, duiven (allerlei verschillende), eksters, kraaien, vlaamse gaaien (meestal een, maar soms met zijn tweeën), roodborstjes en natuurlijk merels. En noem me een nerd, maar ik vind het echt heel leuk om naar al die verschillende vogeltjes te kijken. Die wilde ik dus ook fotograferen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oke, dit werkt niet vanachter het raam. Je ziet er de spiegeling soms door en het beeld wordt niet scherp. Ik moet toch echt naar buiten. Dan maar m’n winterjas aan en met m’n huissloffen in mijn schoenen en met joggingbroek aan naar buiten. Tja je moet er iets voor overhebben.. 😉

cof

En los

Brrr, snel door de sneeuw naar de overkapping waar ik droog kan staan, want het sneeuwde nog goed door op dat moment en ik heb geen beschermende kap of hoes voor mijn camera.

Zo, ik ben buiten, nu kan ik los gaan met fotograferen. Maar ik had de vogeltjes natuurlijk weggejaagd.. Gelukkig zat er nog een dikke merel op de schutting en voor die mij in de gaten had, heb ik hem snel vastgelegd.

DSC_9395

En weg was ook de merel. Vogeltjes gingen het niet meer worden, dus dan maar wat anders. Ik hou ook erg van kleine details (zoals bovenstaande foto’s met dat enkele verdorde bloemetje). Ik fotografeerde dus even lekker in het rond 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bewerken op de computer

Het werd toch wel erg koud in mijn pyjama-winter-outfit dus ik ben na twintig minuten ongeveer weer naar binnen gegaan. Op mijn laptop bekeek ik mijn foto’s en zag dat er over veel foto’s geen blauwe, maar juist een oranje gloed lag. Ik vond het allemaal wat té warm lijken en dat vind ik nou ook weer niet passen bij sneeuwige winterfoto’s. Dat heb ik dus heel simpel aangepast in Gimp via ‘automatische witbalans’. De kleuren in de foto worden dan automatisch aangepast naar een, volgens het programma geschikte kleurtemperatuur (en of het allemaal ook zo klopt als ik het zeg weet ik niet, maar ik heb begrepen dat het zo ongeveer werkt ;)). Dat gaf onderstaand resultaat:

DSC_9422

Originele foto, zonder bewerking. Ik vind dit overigens een erg mooi en sierlijk beeld.

 

DSC_9422.wb-auto

Bij deze foto heb ik de witbalans op ‘automatisch’ gezet. Het beeld is ineens een stuk frisser en oogt koeler, precies wat de bedoeling is en wat ik ook mooier vind.

DSC_9422.wb-auto.contrast

Vervolgens heb ik de helderheid en het contrast nog lichtjes wat aangepast, maar ik denk dat ik het daarmee een beetje overdone heb en dat ik met het middelste beeld van deze drie het meest tevreden ben. Wat vinden jullie?

Hoe is het me vergaan?

Conclusie; ik denk dat ik de tips van Laura Vink en CameraNu beter had kunnen benutten en me er beter in had moeten lezen. Aan de andere kant denk ik ook dat die tips vooral handig zijn voor landschapsfotografie in de sneeuw, en daar heb ik me niet mee beziggehouden. Toch vind ik dat ik best wat leuke foto’s heb gemaakt en zal ik proberen om de volgende keer als het sneeuwt mezelf over de kou en nattigheid heen te zetten en echt de duinen of bossen in te gaan voor wat mooie landschapsfoto’s.

Tot slot mijn favoriete foto van gisteren:

Jacco Evi raam sneeuw

Donker, onscherp en met veel ruis, maar wel het mooiste beeld wat er is van de twee belangrijkste mensen in mijn leven!

Ben jij er gisteren wel op uit geweest om te fotograferen in de sneeuw? En hoe is dat gegaan? Laat het me weten in een reactie 🙂

 

TisWa

Toen ik besloot om te gaan bloggen, moest ik een naam voor mijn blog kiezen. Waarom dat TisWa is geworden en hoe ik tot die naam kwam vertel ik jullie vandaag.

Waarom bloggen?

Na mijn bevalling merkte ik dat ik heel graag wilde vertellen over mijn bevalling. Ook de verhalen van anderen vond, en vind ik nog steeds, heel leuk en interessant om te horen. Ik zal niet zomaar de meest persoonlijke vragen stellen over inknippen of wat er allemaal uit je lijf komt tijdens de bevalling, maar eerlijk gezegd hoop ik stiekem wel dat ook die verhalen voorbij komen. Erg? Nee toch? Ik ben vast niet de enige die een goed bevallingsverhaal kan waarderen..

Ik liep dus met het plan om mijn bevallingsverhaal op te schrijven en zo kwam ik op het idee om te gaan bloggen. Echter heb ik, tot op de dag van vandaag, nog steeds geen blog over mijn bevalling geschreven, maar dat staat wel nog steeds op mijn ideeën-lijstje. Ga ik vast ooit wel doen..

Het idee voor een eigen blog was geboren en via Google kwam ik bij een WordPress-site en ik besloot er maar gewoon aan te beginnen. Maar toen moest ik natuurlijk als eerste stap een naam bedenken voor dit blog. Oeps, dat was niet zomaar gedaan.

Keuzes, keuzes, keuzes

Een naam, pfff. Ik wilde niet zomaar iets bedenken, want ik kon maar een keer kiezen. Net zoals de naam voor je kindje bijvoorbeeld. Die bedenk je ook niet zomaar, maar daar denk je best wel even over na. Wij in ieder geval wel.

Hoe maak ik nu een keuze voor een goede blognaam, die ook nog eens bij me past? Wat eisen waar de naam aan moest voldoen:

  • Kort maar krachtig – Ik wilde graag een blognaam die makkelijk te onthouden is, en krachtig klinkt.
  • Brabants – Ik ben een Brabantse en daar ben ik trots op! Dat wilde ik dus ook in de blognaam laten terugkomen. Iets Brabants dus.
  • Duidelijkheid over waar ik over blog – Maar waar ga ik eigenlijk precies over bloggen? Over mijn bevalling en het moederschap, ja dat zal best, want daar kan ik over blijven praten, maar ik heb nog veel meer te vertellen en nog veel meer interesses. Het hoefde dus niet specifiek iets over het mama-zijn te zijn. ‘Brabantmama’, ‘MoekeMonique’ e.d. vielen dus af.

Dialect

Zo verzon ik een aantal namen en ik zou niet meer weten wat ik zoal bedacht, maar niks klonk goed genoeg voor me. Ik heb er dus een nachtje over geslapen en een dag later snuffelde ik wat rond op een site met Brabantse-dialect woorden en uitspraken. En daar stond het ineens, heel duidelijk:

‘Tis Wa – het leven van een brabander gaat niet over rozen’

De vertaling op deze site laat het heel deprimerend lijken, maar ik interpreteer het meer als ‘Het is me allemaal wat’, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik blog over ditjes en datjes, over moederschap, koken en fotografie. Over van alles een beetje. En het is allemaal wat: TisWa.

Kort, krachtig, Brabants en soort van duidelijk.. toch? ;). Ik ben er in ieder geval blij mee en ik kan er alle kanten mee op.

Hoe zijn jullie tot een naam voor je blog gekomen? En ben je nog steeds blij met die naam? Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties! 🙂