Fotograferen in de sneeuw

Gisteren viel er in het hele land een dik pak sneeuw en omdat sneeuw in Nederland vaak maar van korte duur is, wilde ik er optimaal gebruik van maken door te fotograferen. Hoe ging me dat af? Aan de hand van tips die ik las op de website van Laura Vink en CameraNu stelde ik mijn camera in en begon aan dit ‘nieuwe avontuur’, vanuit de woonkamer, vanachter het raam… 

Pyjamadag

Oké, echt helemaal optimaal heb ik die sneeuw niet benut. Als ik echt heel serieus zou zijn geweest, zou ik me goed hebben ingepakt, in de auto zijn gesprongen en naar de duinen zijn gereden voor wat mooie landschapsfoto’s. Maar ik had een pyjamadag ingelast en het was binnen zo lekker warm en cosy, dus ik zag het niet zitten om bewust de kou en nattigheid op te zoeken. En ze gaven ook nog eens kans op windstoten aan, dus ik had smoesjes genoeg voor mezelf om binnen te blijven. Onze tuin kleurde namelijk ook heel mooi wit en daar zou ik vast ook mooie kiekjes van kunnen schieten. En omdat ik vorige week de mezenbollen en het vogelhuisje weer uit de schuur had getrokken, waren er ook nog eens genoeg vogels in de tuin die ik op de gevoelige plaat kon vastleggen. Genoeg keuze aan onderwerp dus.

DSC_9298

Scherptediepte

Ik stelde de witbalans in op schaduw, omdat dat de witte kleur van de sneeuw beter tot zijn recht zou laten komen. Foto’s van sneeuw hebben vaak namelijk een blauwe gloed over zich. Door de witbalans in te stellen op bijvoorbeeld ‘schaduw’ geef je het beeld een ‘warmere’ kleur en is de sneeuw witter (zoals het in het echt ook is).

DSC_9321

Een ondergesneeuwd takje van onze druivenstruik. Leuk zo met die sneeuwvlokken op de achtergrond. Door een klein diafragma getal te kiezen (f5.6) krijg je een kleine ‘scherptediepte‘, wat ik altijd een leuk effect vind en waar je veel mee kan spelen. Zo kun je de voorgrond scherp maken met een onscherpe achtergrond, of andersom. Hieronder een ander voorbeeld.

DSC_9410DSC_9411

Bij de eerste foto heb ik scherp gesteld op het bloemetje en bij de onderste op de dooiende sneeuw op het takje. Met een klein diafragma-getal, en dus een grote diafragma opening kun je heel precies op een klein onderwerp scherpstellen. Zo lijkt je onderwerp los te komen van de achtergrond.

Sluitertijd

DSC_9325

In de A-stand op mijn camera kan ik het diafragma getal aanpassen en aan de hand daarvan wordt de sluitertijd automatisch aangepast, zodat er lang genoeg licht op de sensor valt voor een goed belichte foto. Nu stelde mijn camera bij een diafragma van f5 een sluitertijd van 1/13 sec in en kreeg ik bovenstaand beeld. Omdat dat een relatief lange sluitertijd is (zeker zonder standaard) is het beeld onscherp geworden, maar ik vond het effect van de vallende sneeuw wel mooi en daar wilde ik dus wat meer mee experimenteren. Nu heb ik alleen nog geen statief en moet dus vanuit de losse hand fotograferen, en ik snap nog niet precies wat nu de juiste diafragma- en belichtings- instellingen zijn om met een lange sluitertijd te fotograferen. Ik deed dus maar wat en onderstaande foto’s zijn het resultaat.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oké, te donker, te licht, te bewogen.. Totaal mislukt, op naar het volgende: vogeltjes.

Vogels

Wij hebben het geluk dat er bij ons in de tuin enorm veel verschillende vogels komen. Zo zijn er mezen, mussen, vinken, groenlingen, duiven (allerlei verschillende), eksters, kraaien, vlaamse gaaien (meestal een, maar soms met zijn tweeën), roodborstjes en natuurlijk merels. En noem me een nerd, maar ik vind het echt heel leuk om naar al die verschillende vogeltjes te kijken. Die wilde ik dus ook fotograferen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oke, dit werkt niet vanachter het raam. Je ziet er de spiegeling soms door en het beeld wordt niet scherp. Ik moet toch echt naar buiten. Dan maar m’n winterjas aan en met m’n huissloffen in mijn schoenen en met joggingbroek aan naar buiten. Tja je moet er iets voor overhebben.. 😉

cof

En los

Brrr, snel door de sneeuw naar de overkapping waar ik droog kan staan, want het sneeuwde nog goed door op dat moment en ik heb geen beschermende kap of hoes voor mijn camera.

Zo, ik ben buiten, nu kan ik los gaan met fotograferen. Maar ik had de vogeltjes natuurlijk weggejaagd.. Gelukkig zat er nog een dikke merel op de schutting en voor die mij in de gaten had, heb ik hem snel vastgelegd.

DSC_9395

En weg was ook de merel. Vogeltjes gingen het niet meer worden, dus dan maar wat anders. Ik hou ook erg van kleine details (zoals bovenstaande foto’s met dat enkele verdorde bloemetje). Ik fotografeerde dus even lekker in het rond 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bewerken op de computer

Het werd toch wel erg koud in mijn pyjama-winter-outfit dus ik ben na twintig minuten ongeveer weer naar binnen gegaan. Op mijn laptop bekeek ik mijn foto’s en zag dat er over veel foto’s geen blauwe, maar juist een oranje gloed lag. Ik vond het allemaal wat té warm lijken en dat vind ik nou ook weer niet passen bij sneeuwige winterfoto’s. Dat heb ik dus heel simpel aangepast in Gimp via ‘automatische witbalans’. De kleuren in de foto worden dan automatisch aangepast naar een, volgens het programma geschikte kleurtemperatuur (en of het allemaal ook zo klopt als ik het zeg weet ik niet, maar ik heb begrepen dat het zo ongeveer werkt ;)). Dat gaf onderstaand resultaat:

DSC_9422

Originele foto, zonder bewerking. Ik vind dit overigens een erg mooi en sierlijk beeld.

 

DSC_9422.wb-auto

Bij deze foto heb ik de witbalans op ‘automatisch’ gezet. Het beeld is ineens een stuk frisser en oogt koeler, precies wat de bedoeling is en wat ik ook mooier vind.

DSC_9422.wb-auto.contrast

Vervolgens heb ik de helderheid en het contrast nog lichtjes wat aangepast, maar ik denk dat ik het daarmee een beetje overdone heb en dat ik met het middelste beeld van deze drie het meest tevreden ben. Wat vinden jullie?

Hoe is het me vergaan?

Conclusie; ik denk dat ik de tips van Laura Vink en CameraNu beter had kunnen benutten en me er beter in had moeten lezen. Aan de andere kant denk ik ook dat die tips vooral handig zijn voor landschapsfotografie in de sneeuw, en daar heb ik me niet mee beziggehouden. Toch vind ik dat ik best wat leuke foto’s heb gemaakt en zal ik proberen om de volgende keer als het sneeuwt mezelf over de kou en nattigheid heen te zetten en echt de duinen of bossen in te gaan voor wat mooie landschapsfoto’s.

Tot slot mijn favoriete foto van gisteren:

Jacco Evi raam sneeuw

Donker, onscherp en met veel ruis, maar wel het mooiste beeld wat er is van de twee belangrijkste mensen in mijn leven!

Ben jij er gisteren wel op uit geweest om te fotograferen in de sneeuw? En hoe is dat gegaan? Laat het me weten in een reactie 🙂

 

Eerste verjaardag in de Efteling

Gisteren was het zover, Evi is 1 jaar geworden. Ik vertelde al eerder dat het afgelopen jaar voorbij is gevlogen! Evi is nu echt al een minimensje wat door het huis heen kruipt en ook het lopen langs de bank en tafels gaat steeds sneller. Ze staat sinds een paar dagen ook regelmatig los, dus zonder zich ergens aan vast te houden. Dat los lopen zit er nu echt aan te komen denk ik.

Naar de Efteling

Mijn vriend kreeg op zijn werk vrij. Ze stelden het zelf voor om vrij te nemen, want het is toch bijzonder zo’n eerste verjaardag zeiden zijn bazen, dus we hebben besloten om een dagje naar de Efteling te gaan. We hebben een abonnement, maar we gaan vaak alleen op zondag en dan is het toch een stuk drukker waardoor we niet altijd in een attractie willen of kunnen met die lange wachttijden af en toe. Dan is een abonnement extra fijn, want dan gaan we wel een andere keer in attracties. En omdat ze slecht weer aangaven, verwachtten we niet dat het druk zou zijn in de Efteling. De planning was om sowieso in Symbolica en het Carnaval Festival te gaan.

Tassen gepakt, kinderwagen met regenhoes in de auto, Evi in de maxi-cosi en op naar de mdeEfteling. Het weer was inderdaad erg miezerig, maar we hadden de regenhoes en een paraplu bij ons, dus het maakte ons eigenlijk niet veel uit. Als eerste gingen we naar Symbolica en we hoefden maar 5 minuten te wachten. Wat een luxe! We kozen dit keer voor de muziektour. Heel gaaf om deze attractie weer eens te zien en Evi keek haar ogen uit. Ze lachte zelfs hardop, erg leuk dus! Na Symbolica zijn we doorgegaan naar het Carnaval Festival, waar we helemaal niet hoefden te wachten. Ook dat vond ze leuk, maar ik denk dat ze toen al wat moe werd, want ze lachte niet echt, maar keek wel haar ogen uit. Na twee rondjes zijn we er dus uitgegaan en gingen we bij het Witte Paard wat eten. Jacco en ik kozen voor een broodje en voor Evi hadden we een boterham en kochten we een prinsessen cakeje. Die vond ze erg lekker!

 

En superleuk; het geitje en de ezel uit het sprookjesbos kwamen ook even binnenkijken bij iedereen en dus ook bij Evi. Wat vond ze dat leuk zeg! Toen het geitje bij haar kwam kijken begon ze helemaal te schateren van plezier en ze vond het reuze interessant. En de ezel kreeg zelfs een high-five van Evi. Kei leuk om haar zo te zien lachen!

Na het eten, luier verschonen en de melk was Evi zo moe dat ze meteen in slaap vielcof toen we haar weer in de wandelwagen legden. Jacco en ik besloten dat we gerust konden blijven en een rondje zouden lopen, omdat Evi toch al sliep en dat ook zou blijven doen in de wandelwagen. Het was inmiddels gestopt met miezeren en ook al was het nog steeds een grijze grauwe dag, ik was volop aan het genieten! De Efteling is zo mooi nu in de herfst, en ik vond het heer-lijk om zo samen met mijn gezinnetje door de Efteling te wandelen. Ik voelde, en voel me nog steeds, ontzettend gelukkig met alles wat ik heb! Puur geluk!

Wandeling in de Efteling

We hebben weer een kijkje genomen in het Efteling Wonder Depot. Daar zijn altijd wisselende exposities die over de Efteling gaan. Zo is er op het moment een ruimte waar van alles over de Indische Waterlelies wordt vertoond en een waar ontwerptekeningen van verschillende attracties worden tentoongesteld. Ook is er een ruimte waar allerlei oude attributen, van attracties bijvoorbeeld, worden tentoongesteld. Ik maakte natuurlijk een paar foto’s.

Na het museum liepen we via de trapautootjes, waar nu ‘Langlaufbaan het Hijgend Hert’ is (ja ik verzin het ook niet!) richting de Python. Die gaan ze opknappen en we wilden even kijken hoe ver ze daar al mee zijn. Tegenover het ‘Hijgend Hert’ staat overigens een erg mooi beeld van een vrouw met een mantel en mandje.

cof

Er was nog niet veel te zien bij de Python, er stonden een paar hoogwerkers naast en het was afgezet, maar verder nog niet veel bijzonders. Ze gaan de hele baan vernieuwen, dus die gaat er helemaal van af.

We liepen langs de Joris en de Draak richting de Bobbaan. Ik vind de constructie van die houten achtbaan altijd zo mooi om te zien. Heb er ook weer wat foto’s van gemaakt :).

Op het pleintje bij de Bobbaan brandde een lekker vuurtje, waar we even bij hebben staan genieten.

cof

Deze vuren hebben ze overigens op meerdere plekken in het park tijdens de winterefteling. Heerlijk om even bij op te warmen!

Sprookjesbos

cof

We besloten om nog een rondje te wandelen door het sprookjesbos, want Evi sliep nog en we waren zo aan het genieten. Op weg naar het sprookjesbos werd Evi wakker en hebben we een rondje gelopen door het Diorama. Dat blijft ook zo mooi. Echt een klassieker in de Efteling!

In het sprookjesbos was het enorm mooi met al die herfstkleuren en vallende bladeren! Nog wat foto’s.

Na het sprookjesbos hebben we nog een kop koffie gedronken bij het witte paard, waar we Evi ook konden verschonen en hebben we haar fruit gegeven. Daarna zijn we naar huis gegaan, want mijn schoonouders zouden komen eten voor Evi’s verjaardag. Mijn eigen ouders konden helaas niet i.v.m. hun werk. Op de terugweg heb ik nog wat foto’s gemaakt om te kunnen laten zien hoe rustig het was in de Efteling.

Totaal verlaten paden.. Het was echt een superleuke dag met ons gezinnetje waar we enorm van genoten hebben! ’s Avonds nog gezellig met mijn schoonouders gekletst en Evi is doodmoe naar bed gegaan. Een geslaagde eerste verjaardag dus!

Hoe hebben jullie de eerste verjaardag van je kind(eren) gevierd? Laat het me weten in een reactie 🙂

Spelen met beeld

Een wandeling in het voormalige Land van Ooit

Tijdens onze wandeling door het voormalige Land van Ooit afgelopen week heb ik ’n goeie 350 foto’s gemaakt. En als ik iets zie of vind wat ik wil fotograferen ben ik daar meestal wel even mee bezig. Dan maak ik zoveel foto’s van dat ene uitzicht of die ene boom om juist net het mooiste beeld te krijgen wat mogelijk is. Dan let ik op compositie, maar ook op lichtinval en scherpte. Alle instellingen van mijn camera moeten dan goed worden ingesteld. Voor mijn twee Nikon-lenzen heb ik polarisatiefilters gekocht. Een polarisatiefilter zorgt voor minder reflectie en betere kleuren.

Zo kwamen we tijdens onze wandeling langs het oude theatertje van Sap de Aardwortel. Al die houten bankjes staan er nog en dat zou wel eens een interessant beeld kunnen zijn, dus ik stapte op de houten vloer (die overigens mega glad is waardoor ik bijna op mijn snufferd ging)  waar al die bankjes op staan en ging in hurkpositie zitten. Hieronder de eerste foto die ik maakte:

DSC_8801

Heel donker en ook heel saai vind ik zelf. Hier kan meer mee dacht ik. Dus ik nam de volgende foto vanuit een ander perspectief:

DSC_8803

Ik heb de foto iets verder naar de grond gewezen genomen. Zo komen de herfstblaadjes die daar op de grond liggen wat meer in beeld en ook is deze foto wat lichter. Maar nog steeds niet wat ik wilde.

Spelen met het polarisatiefilter

‘Even een testje met het polarisatiefilter’, was mijn volgende idee. Het verschil was wel heel duidelijk!

 

Links zie je reflectie en oogt het beeld wat koud door de kleuren. Rechts, waarbij ik aan het polarisatie filter heb gedraaid, zijn de reflecties weg en oogt de foto veel warmer. Eigenlijk vind ik beide foto’s wel iets hebben. Nog een testje, met een iets andere compositie.

 

Wat een verschil, gaaf! Ik denk nu wel een mooie compositie te hebben en stap even uit het theatertje. Ik probeer nog even iets anders tussendoor.

DSC_8813

Ik maak ook een aantal foto’s vanuit dit perspectief en speel ook hier even met het polarisatie filter, maar ik besluit dat ik toch nog meer uit mijn vorige beelden wil halen. Dus ik stap weer voorzichtig in het theatertje.

DSC_8827

De eerdere foto’s die ik maakte waren vanuit hurkstand gemaakt. Deze foto maakte ik staand. ‘Ja gaaf!’, dacht ik. Het polarisatiefilter stond nog op de stand waarbij de reflecties worden weggehaald. Eventjes draaien om te zien wat die andere stand voor beeld oplevert vanuit staande positie:

DSC_8828

Ja, hebbes! Dit vind ik echt een gaaf beeld. Het doet wat mistroostig aan, maar ik vind het licht en de kleuren ontzettend mooi. En vooral ook door de herhaling van die bankjes in een bijna eindeloos ritme in combinatie met de lijnen van de houten planken onder die bankjes, vind ik het beeld heel interessant.

Hieronder het uiteindelijke resultaat na een kleine bewerking van de ‘kleur niveaus’ in het programma Gimp (een soort Photoshop, maar dan gratis ;)). Ook heb ik de foto ietwat bijgesneden, waardoor het bovenste gedeelte met de rommelige groene struiken bijna helemaal wegvalt.

DSC_8828 niveau bewerkt bijsnijden

Wat vinden jullie? Het is toch net of de spotlights weer schijnen in dit kleine theatertje? Dit is zeker een van mijn favoriete foto’s van afgelopen week!

Kunnen jullie ook zo opgaan in fotograferen? Ik ben benieuwd naar jullie reactie!

Met je baby op de fiets

Wij wonen prachtig mooi! Binnen 5 minuten zijn we in de Loonse en Drunense duinen en de bossen die daar omheen liggen. Die zijn als het ware onze achtertuin en ik ga daar dan ook graag heen.

Met Evi op de fiets

cof

Al een tijdje kan Evi zelfstandig zitten en dus mag ze mee in een fietsstoeltje op de fiets. Heer-lijk is dat! Afgelopen tijd, toen het nog wat mooier weer was, ben ik regelmatig met haar gaan fietsen. Zo leuk vindt ze dat! Ze kijkt vol op om zich heen en ik hoor haar ook regelmatig lachen.

Zelf fiets ik heel graag een rondje over het fietspad door de bossen bij ons in de buurt en langs het kanaal terug. Het is daar zo mooi met allerlei verschillende soorten bomen (loof en naald), heide en uitschieters van de Loonse en Drunense duinen. En zeker nu in de herfst is het er extra mooi!

Dus afgelopen vrijdag ben ik nog even voor ik moest gaan werken een rondje gaan fietsen met Evi. Ik had haar goed ingepakt met een dikke winterjas en muts en sjaal (allemaal Zeeman, daar hebben ze zo leuke kleding voor kinderen!) en we zijn op pad gegaan. Toen we op de terugweg langs het kanaal fietsten zagen we nog de schapenherder met haar kudde grazende schapen. Leuk om te zien hoe haar 4 honden de kudde in toom houden. We hebben even staan kijken.

Ik zal jullie hier onder wat foto’s laten zien die ik heb gemaakt met mijn telefoon. Wanneer ik wat moois zie stop ik eventjes en maak wat foto’s. Evi vind het gelukkig ook prima om regelmatig stil te staan 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Omdat de zon flink scheen, wat natuurlijk heerlijk is, zijn de foto’s wel wat donker (tegenlicht) of juist flets. Midden op de dag zorgt de zon voor ‘hard licht’. Maar met een beetje bewerking zijn ze best leuk geworden vind ik zelf.

Ik zou het erg leuk vinden als jullie me laten weten wat je van mijn foto’s vindt. Heb je nog tips?

En wie van jullie gaat ook wel eens met zijn kindje fietsen? En fietsen jullie dan ook voor het plezier een rondje, of juist omdat het niet anders kan omdat je bijvoorbeeld geen auto tot je beschikking hebt? Laat het me weten in een reactie hieronder 😉

 

De prachtige herfst.

Ieder seizoen is mooi! Mijn favoriete seizoen is de lente, want dan komt alles weer langzaam tot leven, worden de dagen weer langer, en komen de lekker-in-de-tuin-zitten-dagen (snap je ‘m nog?) weer in beeld.

Op een goeie tweede plek komt de herfst. Want zeg nou zelf; de herfst is zo zo zo mooi! Ik kan er echt van genieten om op een mooie, zonnige herfstdag uren door het bos te dwalen met al die verkleurde bladeren, paddenstoelen en het mooie zonlicht.

Helaas lukt dat niet altijd met een kleintje van 1 jaar, maar soms breng ik haar wel eens bij haar oma, en ga ik met mijn spiegelreflex op pad, de bossen in.

Onder het kopje ‘Seizoen’ zal ik de foto’s die ik dan maak laten zien en breng ik de herfst, op mijn manier, in beeld.

Hallo, daar ben ik weer.

Zo, dat is lang geleden. Typisch weer iets voor mij; ik begin ergens aan, ga er vol enthousiasme mee aan de gang, doe er langzaamaan steeds minder mee, en vergeet vervolgens dat ik er ooit mee ben begonnen. Ik ben zo iemand die aan 3 verschillende dingen begint, over alles enthousiast is, maar vervolgens niks af maakt. Zo dus ook met deze blog.

Maar wie weet hou ik het deze keer wel langer dan 3 maanden vol (en dan vond ik 3 maanden al een hele prestatie!)

Watskebeurt?

Vertel Monique, wat is er zoal allemaal gebeurd in de afgelopen 10 maanden? Nou, komt ie:

Als eerste heb ik ontslag genomen op mijn werk. Sinds de nieuwe eigenaar in de zaak zit ben ik me er steeds minder thuis gaan voelen en omdat sommige zaken zo veranderden heb ik besloten om te stoppen. Gelukkig kon ik meteen terecht bij mij oude baas, die inmiddels teamleider is bij een indoor speelparadijs. Zij wilde graag dat ik bij haar kwam werken en heb dus die keuze gemaakt. Maar na een maand daar gewerkt te hebben merkte ik ook dat ook dit niet mijn ding was. Alleen maar binnen, weinig uitdaging en omdat het super mooi weer was in mijn begin tijd daar, was het ontzettend rustig en poetsten we alleen maar. En dan die kinderfeestje.. Pffff. Nou, daar kreeg ik al snel genoeg van. Op de laatste dag van mijn proeftijd heb ik ook op het punt gestaan om mijn baan op te zeggen, zonder dat ik ook maar ander werk had. In goed overleg met mijn baas hebben we toen afgesproken dat ik nog wel daar bleef werken, maar dat ik op zoek ging naar nieuw werk.

Toen ben ik eigenlijk meteen naar een vers en specialiteitenzaak gegaan bij ons in het dorp, want het leek me kei leuk om daar te mogen werken. Helaas zochten ze daar op het moment niemand, maar ik had wel het idee dat hij potentie in mij zag. Twee weken later heb ik alsnog mijn cv en een motivatiebrief gebracht, zodat ik mezelf nog eens in de kijker speelde. En ja hoor, een paar weken later belde hij op en hij had misschien wel iets voor me. Om een lang verhaal kort(er) te maken: ik heb ontslag genomen (voor de tweede keer dit jaar) en ben inmiddels op de zaterdag aan het werk op de brood, noten en chocolade ‘afdeling’. In de toekomst zullen er misschien wel meer uren volgen, maar voor nu is het prima. En ik heb het daar enorm naar mijn zin!

En hoe gaat het met Evi?

Evi is bijna 1. Ja echt, niet te geloven maar het is zo. Ik lees net wat berichten op mijn blog terug en ben weer helemaal terug bij hoe mini en behulpzaam ze toen in het begin was. Nu is ze nog steeds een klein, fijn meisje (en nog altijd het allermooiste meisje van de wereld ;)), maar ze kruipt inmiddels al een paar maanden als een bezetene door het huis. Ze staat en loopt langs de salontafel en bank, en soms staat ze zelfs al los, maar dat heeft ze dan zelf niet door en het duurt ook nooit langer dan 3 seconden. En afgelopen week heeft ze de Ikea stoel gebruikt als loopwagentje en deed ze zomaar ineens een paar stapjes los van een tafel o.i.d.

Via ‘lijstje.nl’ heb ik een verlanglijstje voor haar verjaardag gemaakt en ik kan je vertellen. wat is dat leuk om te doen! Net alsof ik zelf jarig ben. Inmiddels zijn er al een hoop cadeautjes afgestreept, dus ze krijgt een heleboel leuke dingen. O.a. een loopkarretje, badspeelgoed, een speeltafel en zelf hebben we een keukentje van de Ikea voor haar gekocht. Kei leuk allemaal, ik heb er helemaal zin in. Evi zelf krijgt er nog niet veel van mee..

Daarnaast is ze ook nog eens lekker aan het boeven. Overal aankomen, en als wij ‘nee’ zeggen omdat ze ergens niet aan mag komen, gaat ze mopperen en blijft ze er gewoon aan zitten. Uitproberen lijkt het wel. Maar dat zullen vast meerderen van jullie herkennen? Is ook wel weer leuk, want probeer maar eens je lach in te houden!

Verder nog iets?

Nou ja, nog een dingetje van het afgelopen jaar: ik heb een enorme passie voor fotografie blijkbaar. Wat kan ik er ontzettend van genieten om lekker door het bos te banjeren en te fotograferen. Ik doe er alleen nog zo weinig mee. Ik heb er de tijd niet voor, of het weer zit niet mee, of ik kan Evi nergens zomaar even naartoe brengen, en bovenal: wáár moet ik beginnen? Ik moet, en wil, nog zóveel leren! Natuurlijk ben ik al regelmatig met mijn camera op pad gegaan en heb ik al heel wat foto’s gemaakt, maar ik voel gewoon dat er meer in zit en dat ik dolgraag ook meer wil.

Ik voel me als het ware opgesloten ofzo, en ik heb het idee dat ik tegen een muur oploop steeds als ik artikelen over fotograferen lees, of als ik over fotografiereizen en -cursussen lees. Maar ook als ik bijvoorbeeld een programma zoals ‘Het perfecte plaatje’ kijk. Ik wil óók meer experimenteren, en leren, en fotograferen en aaarrrrg. Ik kan het niet uitleggen.

Omdat ik niemand in mijn directe omgeving heb die ook zo met fotografie bezig is, heb ik maar weer een site gemaakt.. En omdat ik die site heb gemaakt dacht ik ook weer aan deze blog. Dus ik ga de komende tijd maar eens bedenken of ik misschien een combinatie van deze twee blogs/sites kan maken. Misschien als een blog over zowel mijn leven als moeder zijnde, of mijn leven in het algemeen én over mijn passie voor fotografie.

Hebben jullie ook zo iets waarvan je het idee hebt dat er meer in zit, dat je er meer mee wil doen, maar dat het niet uit de verf komt? Of beginnen jullie ook vaak aan nieuwe dingen zonder het af te maken, of laten jullie het dan ook maar weer vallen na een tijdje? Ik ben benieuwd! Laat het me weten in een reactie 🙂