Opschepperige mama?

Hoera, Evi loopt! Deze mama is zo trots als een pauw! Maar wanneer ik vertel dat Evi al vanaf het eerste moment de hele kamer door loopt, alsof ze al weken niets anders doet, voelt het toch een beetje als opscheppen..

Iets is er anders

Afgelopen zondag ben ik in de ochtend gaan sporten en ik kwam precies op tijd thuis om Evi’s eerste losse pasjes te zien. Ik zag iets aan haar wat anders was.. ze liep los. Wauw wauw wauw riep ik uit in tonen die ik tot nu toe nog niet had gehaald en ik bleef Jacco maar aantikken tot hij het ook zag. Tot nu toe liep Evi al langs de bank en salontafel, langs ons als wij weer eens languit op de grond lagen om haar te entertainen en zelfs de kinderstoel van de Ikea diende als loopwagentje en werd de hele kamer en keuken doorgeschoven, maar loslopen had ze tot nu toe nog niet gedaan. Mega trots was (en ben) ik dus ook nu ze dat ineens kan. En dat loslopen doet ze al meteen heel goed. Ik bedoel, we weten niet wat we zien..

Opschepperij

Maar wat is dat toch, dat gevoel wat ik krijg als ik trots vertel dat Evi al meteen de hele kamer doorloopt, zelf omdraait en er ook nog een klein dansje ingooit? Toen ik het vertelde tegen een vriend voelde het als opscheppen. Alsof ik er een wedstrijd van maakte over welke afstand onze kleine smurf al zelfstandig waggelend af kan leggen. ‘Het is echt zo, Evi laat nog eens zien!’

Ik heb er wel eens vaker last van, van dat gevoel van opscheppen. Ik krijg dat ook als mensen opmerken dat Evi altijd zo vrolijk is, en zo makkelijk. En ook als ik vertel dat Evi 9 van de 10 nachten doorslaapt, al vanaf dat ze 10 weken is. Het voelt op de een of andere manier niet altijd goed om te vertellen, zeker niet als het bij een ander juist heel anders gaat, en vaak zeg ik er dan ook iets bij als: ‘Nou ze kan ook goed boeven hoor! En ze kan ook flink mopperen. En we liggen ook wel eens 2,5 uur in de nacht wakker hoor!’ om haar ‘perfecte-kind-imago’ soort van te compenseren met ‘duivels-kinder-gedrag’.. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Onzeker

Voordat ik moeder werd heb ik wel 1000x gezegd dat ik hoop nooit zo’n opschepperige moeder te worden die de prestaties van haar kind continu vergelijkt met die van een ander. Nu ik eenmaal moeder ben merk ik dat ik enorm trots kan zijn om de kleinste dingen. Evi die kruipt, Evi die uit zichzelf gaat zitten, Evi die in haar handjes klapt, alles vind ik knap. Maar ik merk ook dat ik onbewust en ongewild Evi’s ontwikkeling vergelijk met andere kinderen van haar leeftijd en dat ik daar wel eens onzeker van word, terwijl ze prima op schema ligt. En ik zeg ook altijd tegen mezelf dat ik me niks van een ander moet aantrekken, want over 18 jaar staan ze allemaal met elkaar in de kroeg en kunnen ze allemaal lopen en zelf hun jas aantrekken. Tegenstrijdige gedachtes dus, die ik maar eens los moet gaan laten.

Let it go

Vanaf nu ga ik dus proberen die gevoelens van opschepperij los te laten en juist vol trots vertellen over alle sprongetjes en ontwikkelingen die Evi doormaakt, zonder compenserende woorden en zonder te vergelijken met een ander, want ik ben ook echt mega trots op ons kleine meisje en ze doet het ook nog eens super goed! Dus bij deze: Ja, Evi is bijna altijd vrolijk. Ja, Evi slaapt 9 van de 10 nachten door en wordt vaak pas rond 09:00u wakker en ja, ze loopt al vanaf het moment dat ze los kan lopen de hele kamer rond alsof ze al weken niet anders doet, punt.

Zo, dat voelt goed!

Hoe is dat bij jullie? Voelt het ook als opscheppen wanneer je trots over je kind vertelt? Of heb je juist het idee dan anderen altijd zo opscheppen en er een wedstrijd van lijken te maken? Ik ben daar heel benieuwd naar! Laat het me weten in een reactie 🙂

 

5x Wat ik als moeder nooit zou doen, maar toch doe

Je kent ze wel, die artikelen waarin moeders omschrijven wat voor voornemens over het opvoeden ze hadden voordat ze moeder werden, maar die ze nu toch anders doen. Daar komt er vandaag nog eentje van bij, namelijk die van mij.

Altijd met Evi mee eten, samen aan tafel

Ik nam me voordat ik moeder werd voor om tijdens de verschillende eetmomenten overdag altijd bij Evi aan tafel te gaan zitten en dan ook zelf mijn boterhammen, fruit of avondeten te eten. Nou dat gebeurt dus echt niet altijd zo. Wanneer Evi in de ochtend haar boterhammen krijgt, zit ze even vast in haar stoel en kan ze geen kant op. Handig, want dan kan ik bijvoorbeeld nog even snel de vaatwasser leegruimen. Evi vindt de vaatwasser namelijk heel interessant en als ik die uitruim moet ik haar er continu van weghalen. Ze leunt op de rekjes en er staan messen in, dus ze mag er gewoon niet aankomen van ons. Niet dat zij zich iets van ons ge-‘nee!’ aantrekt, met als gevolg dat ik wel 17 keer op en neer naar de woonkamer loop met Evi onder mijn armen om haar weg te zetten. Fijn voor de stappenteller, maar het duurt zo wel heel lang voordat ik de vaatwasser heb uitgeruimd. Dus dan stel ik mijn eigen ontbijt even uit en geef Evi haar boterhammen, terwijl ik binnen 5 minuten de vaatwasser heb uitgeruimd.

Consequent zijn, niet haar zin geven als ze huilt

Dit is toch wel een van de belangrijkste punten van de hele opvoeding als je dat zo overal leest. En daar ben ik het ook wel mee eens hoor, maar helaas lukt het niet altijd om even consequent te zijn. Zo was Evi vanochtend haar boterhammen aan het eten en ze bleef maar mopperen tot ik me ineens bedacht dat ze wel eens dorst zou kunnen hebben (echt, het zou zoveel makkelijker zijn als ze al kon praten..). Terwijl ze aan het eten was, zet ik haar haar drinkbeker met wat water voor. Het blijkt inderdaad dat ze dorst had, want ze pakt ze beker meteen bij de oren, werkt het stuk boterham waar ze op aan het knauwen was vakkundig naar buiten en wil gaan drinken. Maar ho eens even, dat wil ik dus niet hebben, dat zomaar uit de mond laten vallen van je eten. Dus ik pak de beker water af, zonder dat ze een slok heeft genomen en wijs naar de zompige boterham die op haar tafeltje ligt, “Eerst die opeten dame!”, waarop ze in een enorme huilbui uitbarst. Oeps, ze heeft echt heel erge dorst (slechte moeder!). Ik wil aan de ene kant meteen haar water geven, maar aan de andere kant wil ik ook dat ze leert dat ze geen eten uit haar mond mag laten vallen en dat ze dat stukje boterham eerst op moet eten. En ik wil laten zien dat ze met dat gehuil niks voor elkaar krijgt.. Beetje teveel ineens misschien en ze moppert al even. Dus ik heb haar na een kort, maar krachtige huilbui haar water gegeven.

Nu is dit maar een klein voorbeeld, maar er zijn meerdere momenten dat ik niet consequent kan blijven, omdat ik zelf niet doorheb wat Evi wil, of simpelweg omdat ik geen zin heb ik een huilbui. Kennen jullie vast wel toch?

Hele avonden knuffelen en kroelen met je kind

Toen Evi nog niet was geboren, vond ik het altijd jammer en een beetje raar als vrienden van ons hun kind ’s avonds gewoon op tijd op bed legden. “Hij is toch nog niet moe? Laat hem toch nog even opblijven, lekker knuffelen en spelen met hem. Het is niet zo dat hij morgen naar school moet”. Dat waren toen een aantal van mijn gedachten.. Ja ik weet het, stom gedacht.

Maar ik dacht echt dat ik, als ik eenmaal moeder zou zijn, de hele avond met mijn kleine zou willen spelen, knuffelen en kroelen. Dan slaapt ze maar bij mij, lekker op de bank. En toen Evi nog een klein baby’tje was deed ik dat ook wel eens, maar eerlijk, ik vind het heerlijk als ze nu gewoon om 19u naar bed gaat. Ik ben de hele dag al met Evi in de weer, als ik niet aan het werk ben. Superleuk hoor, en ik speel en knuffel dan genoeg met haar, maar het is ook echt fijn als ze eenmaal op bed ligt. Dan hebben Jacco en ik nog de hele avond voor onszelf, wat echt een luxe is! Weer een voornemen aan flarden dus.

Niet met je telefoon bezig zijn bij je kind

Ik zal het maar meteen opbiechten, ik doe het wel. En ook te veel. Dat moet minder, want ik heb er echt een hekel aan en het is zo nutteloos! Die tijd kan ik dus beter besteden door bijvoorbeeld met Evi te gaan spelen, wandelen of kroelen. Punt van verbetering dus, waar ik echt op wil gaan letten de komende tijd! Hebben jullie ook last van nutteloos geswipe op je telefoon waar je kind bij is? Of leggen jullie je telefoon makkelijk weg?

Iedere dag voorlezen

Voorlezen vind ik echt heel belangrijk. Zelf was ik vroeger gek op lezen en heb ik de halve bibliotheek gelezen en kon ik uren ‘verdwalen’ in een boek, heerlijk. Dat wil ik ook graag voor Evi En het is ook gewoon supergoed voor de taalontwikkeling. Dus ik ga mijn kind iedere dag voorlezen, dacht ik.

In de praktijk: ik lees Evi maar weinig voor. Toen ze zo’n vier maanden oud was heb ik langs haar bed gezeten en een verhaaltje van ‘Otje’ voorgelezen, what was I thinking? Dat snapt ze toch nog helemaal niet, ze is nog maar een ieniemienie baby. In de bieb heb ik vervolgens een speciaal zwart-wit boekje voor baby’s gehaald en haar daar mee laten spelen, en ik benoemde dan de verschillende dingen die in dat boekje stonden, zodat ik met haar dat boekje ‘las’. Nu doe ik dat soms ook met prentenboeken, maar meestal wil ze liever zelf het boek open en dicht doen, dan dat ze rustig blijft luisteren en dan geef ik het na een paar minuten maar op. Ach, ik probeer het wel, alleen nog niet iedere dag.

Dit waren mijn voornemens voor als ik moeder zou worden. Wat namen jullie je voor wat je nu ook anders doet? Ik ben heel benieuwd! 🙂

Hoe cliché..

Ik hoor regelmatig het zinnetje: ‘Geniet er maar van, ze zijn zo groot’, wanneer mensen Evi staan te bewonderen in de wandelwagen of ik over haar vertel. En hoe cliché het ook klinkt, het ís echt zo! Evi is op dit moment 12 weken en 3 dagen oud en nu ze zo in de box ligt te spelen verbaas ik me erover hoe groot ze eigenlijk al is. Waar ze in de eerste weken alleen maar sliep, dronk en poepte (ook al zo cliché en ook zo waar!), lacht ze nu al volop, brabbelt ze er op los en maait ze met haar armpjes en beentjes in het rond terwijl ze steeds meer en langer wakker is.

Een aantal weken geleden viel het me ook op dat Evi al flink is gegroeid. Ze was, met drie weken te vroeg, maar een klein meisje met de geboorte. Als ik dan baby’s zag van een paar maanden oud vond ik die zo groot. Dat waren echt joekels tegenover Evi, ons fijne kleine meisje. Dus toen ik een aantal weken geleden (Evi was een week of 9 oud) een baby’tje zag van pas 3 weken, viel het me op hoe klein dat baby’tje eigenlijk was. En hoeveel Evi dus al in die paar weken was gegroeid. En nu, weer 3 weken later, is ze alweer gegroeid.

Soms, als ze in mijn armen ligt, probeer ik me haar zo goed mogelijk in te prenten. Hoe groot is ze ten opzichte van mijn armen? Hoe zwaar voelt ze? Hoe groot is haar hoofdje? Hoe klein zijn haar vingertjes? Alle beelden van haar wil ik in me opzuigen als een spons, waar ze een veilig plekje krijgen in mijn hersenen, zodat ik me altijd voor de geest kan halen hoe klein en fijn ze was.

Maar het is moeilijk, ik merk het als ik me nu voor de geest probeer te halen hoe klein en fijn ze was net na de geboorte. Dat lukt me nu al niet meer. De tijd gaat er  gewoon té snel voor en de beelden lijken te vervagen in mijn hoofd. Ze zal inderdaad ‘groot zijn voor ik het weet’. En ik kan er maar een ding tegen doen.. en dat is volop genieten van ons kleine mupke en een heleboel foto’s van haar maken, want: ‘deze tijd komt nooit meer terug’. 

Gelukkig zijn er nog de foto’s 😉

dsc_1847
Geboortedag
dsc_1845
1 dag
dsc_2579
11 weken 5 dagen
dsc_2595-1
12 weken 1 dag (lekker met wat opgedroogd spuug op dr lip, haha)

Vinden jullie ook dat je kind(eren) zo hard groeit en de tijd zo snel gaat? Waar merkte jij dat aan? Laat het me weten in een reactie 🙂